De geschiedenis van het kasteeldomein van Brasschaat kent haar oorsprong in de achttiende eeuw, een periode waarin de Antwerpse regio een sterke ontwikkeling doormaakte van landelijke nederzettingen tot residentiële buitenverblijven voor de stedelijke elite. In deze context werd de Helhoeve, een bestaande landbouwhoeve, geleidelijk getransformeerd tot een zogenoemd hof van plaisantie. Dergelijke hoven fungeerden als buitenverblijven waar welgestelde eigenaars zich tijdelijk konden terugtrekken om te genieten van rust, natuur en recreatie, in contrast met het stedelijke leven.
In de loop van de negentiende eeuw onderging het domein een ingrijpende verandering. In 1872 verwierf Armand Reusens het eigendom. Datzelfde jaar werd hij benoemd tot burgemeester van Brasschaat, een functie die hij gedurende meerdere jaren zou bekleden. Reusens liet de oorspronkelijke Helhoeve afbreken en gaf opdracht tot de bouw van een nieuw kasteel, ontworpen naar Frans neoclassicistisch voorbeeld. Dit nieuwe gebouw moest niet alleen dienen als privéresidentie, maar ook als een representatief symbool van zijn maatschappelijke status. Onder zijn impuls werd het domein aanzienlijk uitgebreid en landschappelijk heraangelegd. Het kasteel werd voorzien van twee zijvleugels, wat bijdroeg aan het symmetrische en monumentale karakter dat het gebouw tot op heden kenmerkt.
Na het overlijden van Armand Reusens ging het domein over op zijn neef, Albert-Octave ’t Serclaes de Wommersom, telg uit een adellijke familie. In het begin van de twintigste eeuw veranderde het eigendom opnieuw van eigenaar. In 1906 werd het verkocht aan de naamloze vennootschap Anvers-Extension, een invloedrijke onderneming die betrokken was bij stedelijke en economische ontwikkelingsprojecten. De voorzitter van deze vennootschap, Eduard Thys, nam zijn intrek in het kasteel en bewoonde het tot het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog in 1914. De oorlogsjaren markeerden een periode van onzekerheid en verminderde residentiële functie voor het domein.
In 1923 kwam het kasteel in handen van Anne-Rose Gremmingen, weduwe van de Antwerpse zakenman Georges Born, die zijn fortuin had vergaard in Argentinië. Tijdens haar eigenaarschap bleef het kasteel een private residentie, waarbij het domein zijn statuut van exclusief landgoed behield.
Een fundamentele wending in de geschiedenis van het domein vond plaats in 1949, toen de gemeente Brasschaat het volledige eigendom aankocht. Op dat moment besloegen het park en het kasteel samen een oppervlakte van bijna 170 hectare. De aankoop vormde een aanzienlijke financiële inspanning voor de gemeente, wat aanleiding gaf tot de beslissing om een deel van de gronden langs de Bredabaan te verkavelen. Deze ingreep paste binnen de naoorlogse ruimtelijke ontwikkelingen en droeg bij aan de verstedelijking van de omgeving.
Vanaf 1978 werd een deel van het beheer van het domein toevertrouwd aan Bos en Groen, waarmee de nadruk sterker kwam te liggen op natuurbeheer en publieke toegankelijkheid. Het kasteel zelf kreeg in deze periode een nieuwe functie en werd herbestemd tot hotel-restaurant, wat het gebouw een hedendaagse invulling gaf zonder zijn historische waarde uit het oog te verliezen.
Vandaag vormt het neoclassicistische kasteel van Brasschaat het centrale element van een uitgestrekt parkdomein met een belangrijke landschappelijke en cultuurhistorische betekenis. Het kasteel fungeert als een veelzijdige locatie voor culturele, familiale en zakelijke evenementen.