Het kasteel Sterckshof, gelegen in het huidige Rivierenhof te Deurne, vindt zijn oorsprong in de hoge middeleeuwen. Reeds in de 13de eeuw bevond zich op deze locatie een versterkte hoeve of schanshoeve, bekend onder de naam Hooftvunder. Dergelijke versterkte landbouwuitbatingen waren in die periode kenmerkend voor het landschap van het hertogdom Brabant en dienden zowel economische als defensieve doeleinden. De Hooftvunder vormde de kiem van wat zich in de daaropvolgende eeuwen zou ontwikkelen tot een aanzienlijk landgoed.
Doorheen de late middeleeuwen en de vroegmoderne periode wisselde het domein herhaaldelijk van eigenaar, wat wijst op zijn blijvende economische en strategische waarde. Een belangrijke wending in de geschiedenis van het goed vond plaats in 1524, toen het werd verworven door Gerard Sterck, een vooraanstaand koopman en bankier uit Antwerpen. Sterck bekleedde bovendien een vertrouwenspositie aan het hof van keizer Karel V, wat hem aanzienlijke politieke en financiële invloed verleende. Onder zijn impuls werd de oorspronkelijke hoeve omgevormd tot een residentieel kasteel in renaissancestijl. Deze ingrijpende verbouwing gaf het gebouw niet alleen een representatief karakter, maar legde ook de basis voor de naam Sterckshof, die sindsdien aan het kasteel verbonden bleef.
In de loop van de 17de eeuw kwam het domein in handen van de jezuïeten van Lier. Vanaf 1693 beheerden zij het Sterckshof als onderdeel van hun goederenbezit, dat diende ter ondersteuning van hun onderwijs- en religieuze activiteiten. De aanwezigheid van de jezuïeten past binnen het bredere patroon van kerkelijke instellingen die in de Zuidelijke Nederlanden aanzienlijke landgoederen beheerden. Deze situatie kwam abrupt ten einde met de opheffing van de jezuïetenorde in 1773, een beslissing die op pauselijk gezag werd genomen en verstrekkende gevolgen had voor het beheer van hun bezittingen.
Na enkele jaren van onzekerheid werd het Sterckshof in 1776 via een openbare verkoop verworven door Jan Baptist Cogels, een invloedrijke Antwerpse bankier. Cogels voegde het kasteel en de bijhorende gronden samen met zijn nabijgelegen landgoed Ter Rivieren, waardoor een uitgestrekt en samenhangend domein ontstond. Deze concentratie van eigendom weerspiegelt de economische macht van de Antwerpse financiële elite in de late 18de eeuw.
In de nasleep van de Eerste Wereldoorlog kwam het domein in publieke handen. In 1921 kocht het provinciebestuur van Antwerpen het volledige landgoed Ter Rivieren, inclusief het Sterckshof, met de expliciete bedoeling er een groot openbaar park van te maken. Dit project resulteerde in de aanleg van het huidige Rivierenhof, dat bedoeld was als groene long voor de snel verstedelijkende Antwerpse agglomeratie. Het kasteel zelf verkeerde op dat moment in een sterk vervallen toestand. Tussen 1927 en 1929 werd het grondig heropgebouwd, waarbij men zich baseerde op een historiserende interpretatie van een 16de-eeuws renaissancistisch kasteel, uitgevoerd in rode baksteen en witte zandsteen. Deze reconstructie weerspiegelt de toenmalige opvattingen over monumentenzorg en historische representatie.
In 1938 kreeg het Sterckshof een uitgesproken culturele functie, toen het ter beschikking werd gesteld van de vereniging Museum van Vlaamse Beschaving. In de daaropvolgende decennia groeide het uit tot het Zilvermuseum Sterckshof, dat nationaal en internationaal bekendheid verwierf dankzij zijn gespecialiseerde collectie en tentoonstellingen rond edelsmeedkunst. Het museum bleef in het kasteel gevestigd tot 2014, waarna de collectie werd overgebracht naar een nieuwe locatie in het centrum van Antwerpen.
In de recente geschiedenis veranderde het eigenaarschap opnieuw. Het kasteel kwam in handen van een Nederlandse investeringsgroep, die het verwierf van de stad Antwerpen. De huidige eigenaars hebben aangekondigd het Sterckshof opnieuw een culturele bestemming te willen geven, met onder meer ruimte voor museale activiteiten.