Over de vroegste geschiedenis van het Pulhof zijn slechts fragmentarische gegevens bewaard gebleven. De oudste bekende vermelding dateert uit het begin van de veertiende eeuw, wanneer Elisabeth van Hackendonc haar gronden in erfpacht gaf aan Wouter de Bulle. Deze akte wijst op het bestaan van een domein met een zekere economische en juridische betekenis, al laten de bronnen geen uitsluitsel toe over de aard of omvang van eventuele bebouwing in deze periode. In 1431 wordt opnieuw melding gemaakt van het goed, wanneer Gillis van Pulle afstand deed van het domein, wat erop wijst dat de benaming “Pulhof” toen reeds in gebruik was.
In de zestiende eeuw onderging het domein een opmerkelijke eigendomsoverdracht. In 1566 kwam het Pulhof via een loterijspel in handen van jonkheer Maarten van Ranst en Thomas Lhermite, een uitzonderlijke maar in die tijd niet ongekende vorm van eigendomsovergang. In deze periode ontwikkelde het goed zich tot een hof van plaisantie in renaissancestijl, bestemd voor ontspanning en representatie. Deze bloeiperiode werd evenwel abrupt beëindigd tijdens de onrustige jaren van de Tachtigjarige Oorlog. Omstreeks 1578 liet Alexander Farnese, hertog van Parma en landvoogd der Nederlanden, het domein in brand steken. Zowel het kasteel als de bijhorende hoeve werden grotendeels verwoest, waarna het landgoed in de volksmond bekend kwam te staan als het “Verbrand Hof”.
In de daaropvolgende eeuwen werd het Pulhof herhaaldelijk heropgebouwd en aangepast, maar wisselde het ook meerdere malen van eigenaar. Vooral in de achttiende eeuw is sprake van een versnipperd eigendomsverloop, waarbij het domein zijn adellijke residentiële functie grotendeels behield. Rond de eeuwwisseling van de negentiende naar de twintigste eeuw kwam het Pulhof in handen van de familie Ackermans-Van Haaren, wat een nieuwe, ingrijpende bouwcampagne inluidde.
In 1907 gaf Henri Ackermans de Antwerpse architect Stordiau de opdracht het toen grotendeels achttiende-eeuwse kasteel te herbouwen. Het bestaande gebouw werd afgebroken tot op kelderniveau. Tussen 1909 en 1910 verrees een nieuw hoofdgebouw, geflankeerd door bijkomende paviljoenen, dat het Pulhof zijn huidige architecturale vorm gaf. Het zestiende-eeuwse poortgebouw, uitgevoerd in traditionele bak- en zandsteenarchitectuur, bleef behouden en vormt tot op vandaag een tastbare herinnering aan de vroegere bouwfasen van het domein.
De laatste bewoonster, weduwe Christina Van Haaren-Ackermans, legateerde het Pulhof in 2003 aan het provinciebestuur van Antwerpen, onder de voorwaarde dat het domein binnen een termijn van tien jaar een culturele bestemming zou krijgen. Aangezien de provincie wegens financiële beperkingen niet in staat bleek aan deze bepaling te voldoen, ging het eigendomsrecht nadien over naar het Rode Kruis Vlaanderen en Unicef Belgium.
In 2015 kwam het intussen sterk verwaarloosde kasteel met zijn uitgestrekte domein in handen van de familie Beerens. Na een grondige en zorgvuldig uitgevoerde restauratie van zowel het monumentale hoofdgebouw als het omliggende park werd het Pulhof vanaf 2018 opnieuw in gebruik genomen als residentie. Daarmee werd een belangrijke stap gezet in het behoud en de herwaardering van dit historisch gelaagde domein.