Het Laarhof kan bogen op een rijke en gelaagde geschiedenis die terugreikt tot in de middeleeuwen. Op de plek waar vandaag het kasteel staat, bevond zich in de vroege eeuwen een omwald verblijf, ontstaan in het feodale tijdperk. Dit middeleeuwse huis, dat zowel een woon- als verdedigingsfunctie had, vormde de eerste bouwkundige kern van het domein. In het begin van de 16de eeuw maakte deze houten en modderstenen constructie plaats voor een eerste stenen gebouw. Daarmee werd de basis gelegd voor een kasteelsite die in de eeuwen nadien zou uitgroeien tot een vooraanstaand landgoed in de regio.
Een beslissende wending in de geschiedenis van het Laarhof vond plaats rond 1650. De Antwerpse suikerhandelaar Jacobus De Raedt verwierf het vervallen waterslot en liet het volledig afbreken. In de plaats bouwde hij een representatief renaissancekasteel dat de welstand en het aanzien van zijn familie moest weerspiegelen. Dit nieuwe gebouw introduceerde een vormtaal die aansloot bij de heersende architecturale modes van de 17de eeuw, en het maakte van het Laarhof een zichtbaar symbool van economische invloed en sociale status.
In het begin van de 18de eeuw kwam het domein in handen van Cornelius van den Branden, die het in 1709 erfde. Onder zijn leiding kreeg het kasteel zijn meest herkenbare verschijningsvorm. Hij liet het complex uitbreiden en verfraaien, waardoor de toren, de vleugels en het grondplan het silhouet kregen dat nog steeds veel bezoekers opvalt. De familie Van den Branden zou generaties lang verbonden blijven aan het Laarhof, tot het verloop van de erfopvolging in de 19de eeuw een einde maakte aan hun aanwezigheid op het domein.
In 1876 werd het kasteel aangekocht door de Antwerpse arts Egide Henri Schäeffer. Zijn eigenaarschap en dat van zijn opvolger Josse van den Broeck luidden een nieuwe fase in: die van het landschappelijke park in romantische stijl. In deze periode werd het domein omgevormd tot een karaktervol geheel van slingerende paden, verrassende doorkijkjes en zorgvuldig gecomponeerde zichtlijnen. Natuur en architectuur gingen er naadloos in elkaar over, wat het Laarhof een uitgesproken esthetische waarde gaf die tot op vandaag herkenbaar blijft.
Een nieuwe ontwikkeling volgde in 1938, toen de adellijke familie de Grelle het domein verwierf. Hun aanwezigheid markeerde het begin van een nieuwe periode van continuïteit en zorg voor het historische geheel. De overheid erkende de erfgoedwaarde van het domein in 1974, toen zowel het kasteel als het omringende park van 7,5 hectare officieel werden beschermd als monument en landschap. Hiermee werd vastgelegd dat de historische, architecturale en landschappelijke elementen van het domein moesten worden bewaard voor toekomstige generaties. Vandaag wordt het Laarhof bewoond door graaf Harold le Grelle en zijn echtgenote Daisy de Hemptinne. Zij zetten de lange traditie van hun familie voort en dragen zorg voor een erfgoedsite die al eeuwenlang een vaste en herkenbare aanwezigheid vormt in het landschap van Reet.