De geschiedenis van kasteel Zevenbergen gaat terug tot het einde van de dertiende eeuw, toen de familie van Zevenberghen haar stamslot bouwde op een strategische plek in het hertogdom Brabant. Het eerste kasteel, waarschijnlijk een versterkte burcht met omwalling en poortgebouw, fungeerde als zetel van de familie en als controlepunt in een landschap waar lokale machtsstructuren zich toen nog sterk ontwikkelden. In de loop van de vijftiende eeuw verwierf het kasteel de status van leen van de hertogen van Brabant, een erkenning die de positie en het aanzien van de familie aanzienlijk versterkte. Tot het einde van diezelfde eeuw bleef het domein in handen van de Van Zevenberghens, waarna het doorheen opeenvolgende generaties en politieke verschuivingen meermaals van eigenaar wisselde.
De zestiende eeuw was een periode van hevige instabiliteit in de Nederlanden, en kasteel Zevenbergen werd daarvan meermaals het slachtoffer. In 1542 trokken de troepen van Maarten van Rossem plunderend door Brabant en zetten ook het kasteel in lichterlaaie. De schade was immens en leek aanvankelijk onherstelbaar. Nauwelijks vijftig jaar later, in 1590, sloeg het noodlot opnieuw toe toen Spaanse soldaten het kasteel aanvielen en wederom grote vernielingen aanrichtten. Twee keer werd het kasteel teruggebracht tot ruïnes, en twee keer slaagde men erin het toch weer op te bouwen. Deze opmerkelijke veerkracht getuigt van het belang dat het domein voor de opeenvolgende eigenaars bleef behouden.
In 1613 liet Godefroid Houtappel het kasteel opnieuw oprichten. Zijn herbouw bracht het geheel terug tot een leefbaar en representatief geheel, maar het was vooral in de tweede helft van de zeventiende eeuw dat kasteel Zevenbergen een nieuwe grandeur kreeg. Onder Jacques le Roy, een eigenaar die bekend stond om zijn bouwactiviteiten en zijn streven naar verfraaiing, werd het domein grondig verbouwd. Le Roy gaf het kasteel een uitstraling die paste bij de statige residenties van zijn tijd: ruime vertrekken, verfraaide gevels en een omgeving die zorgvuldig werd aangelegd. In de achttiende eeuw werd deze lijn doorgetrokken door Ferdinand Vecquemans, die verdere aanpassingen en verfraaiingen liet uitvoeren. Onder zijn beheer groeide het kasteel uit tot een toonbeeld van standing en welvaart, een residentie die zich kon meten met andere adellijke domeinen in de regio.
Het begin van de twintigste eeuw bracht echter opnieuw rampspoed. In de herfst van 1914, bij de Duitse inval aan het begin van de Eerste Wereldoorlog, werd het kasteel tijdens gevechtshandelingen of opzettelijke brandstichting volledig vernield. Het gebouw brandde tot de grond toe af en wat overbleef, waren zwartgeblakerde muren en ingestorte torens. Gedurende decennia stonden de ruïnes als stille, melancholische getuigen van een verleden vol pracht en tumult. Pas in 1968 werden de overblijfselen gesloopt, op enkele dienstgebouwen en de oude fundamenten na, die bewaard bleven als materiële resten van eeuwen geschiedenis.
Ondanks de verwoesting betekende dit niet het einde van Zevenbergen. Na de Tweede Wereldoorlog speelde Valentine De Gilman de Zevenbergen een cruciale rol in het voortbestaan van het domein. Zij woonde sinds 1934 in de bewaarde bijgebouwen en schonk na de oorlog zowel de kasteelruïne als het omliggende natuurgebied aan de zusters Norbertienen van Duffel, het huidige Convent van Bethlehem. Hierdoor bleef het terrein in handen van een gemeenschap die het landschap en de historische resten met respect benaderde.
In de late twintigste eeuw kreeg Zevenbergen opnieuw vorm. In 1989 werd op de overgebleven fundamenten een nieuw gebouw opgetrokken, het huidige Hof Zevenbergen. Dit nieuwe volume werd in 1991 plechtig ingewijd en symboliseerde de transformatie van het domein van adellijke residentie tot een plaats met een hedendaagse en verbindende functie. Twee jaar later, in 1993, werd het domein samen met zijn ruime omgeving erkend als beschermd dorpsgezicht, een status die de landschappelijke en historische waarde ervan veiligstelde.