Het domein waarop het latere kasteelgoed zou verrijzen, kent een geschiedenis die teruggaat tot het einde van de veertiende eeuw. In 1399 werd reeds melding gemaakt van een landbouwonderneming met Willem van Campecker als eigenaar. Eeuwenlang bleef het gebied een uitgesproken landelijke plek, waar agrarische activiteiten het ritme van het dagelijkse leven bepaalden en waar de omgeving slechts langzaam veranderde. Deze situatie bleef bestaan tot in de negentiende eeuw, wanneer François-Hyacinthe Waterkeyn het domein in 1872 verwierf. Hij gaf een nieuwe wending aan de ontwikkeling van het gebied door meerdere aangrenzende percelen aan te kopen, de oude hoeve te laten afbreken en tussen 1872 en 1880 een statig herenhuis te laten bouwen dat het landelijke karakter van de omgeving grondig zou transformeren.
Deze eerste ingrijpende bouwfase vormde de basis voor een nieuwe periode, maar in 1910 kreeg het domein opnieuw een totaal ander aanzien. Op dezelfde plek werd toen het nieuwe Heuvelhof opgericht, een sierlijk en rijk uitgewerkt kasteel in neo-Lodewijk XVI-stijl. Het ontwerp was afkomstig van architect Albert Arnou, die met zijn plan een elegante en harmonieuze residentie voor ogen had, passend bij de status van de familie Waterkeyn. Het splinternieuwe kasteel kende echter een bijzonder kort leven. In oktober 1914, nauwelijks vier jaar na de voltooiing, werd het door Duitse troepen volledig in brand gestoken tijdens de militaire operaties aan het begin van de Eerste Wereldoorlog. Wat recent nog een architectonische parel was geweest, bleef gereduceerd tot een uitgebrand en verwoest karkas.
Na de oorlog begon de moeizame wederopbouw van het domein. Tussen 1922 en 1924 werd het Heuvelhof opnieuw opgetrokken, ditmaal nauwgezet volgens het oorspronkelijke ontwerp van Arnou. Deze reconstructie herstelde niet alleen de architecturale schoonheid van het kasteel, maar symboliseerde ook de veerkracht van de gemeenschap in een periode van herstel en heropbouw. Met deze wederopstanding keerde het Heuvelhof terug als een prominente blikvanger binnen het landschap.
Na het overlijden van François-Hyacinthe Waterkeyn kwam het eigendom in handen van zijn oudste zoon, Joseph Waterkeyn. Onder zijn beheer bleef het kasteel tot ver in de twintigste eeuw een familiebezit en behield het zijn plaats als een van de markante gebouwen van de gemeente. In 1966 besloten de erfgenamen het kasteel en een deel van het omliggende park te verkopen aan de gemeente Boechout. Daarmee kwam een einde aan de periode waarin het Heuvelhof verbonden was met de familie Waterkeyn en begon een nieuwe fase in de geschiedenis van het domein.
Het gemeentebestuur startte een omvangrijke restauratie- en verbouwingscampagne die zeven jaar in beslag nam. Deze grondige werken hadden tot doel het historische karakter van het gebouwencomplex te behouden, terwijl het werd aangepast aan de nieuwe publieke functie. In oktober 1973 werd het vernieuwde Heuvelhof feestelijk ingewijd als gemeentehuis, een rol die het sindsdien met waardigheid vervult.