Het domein Schoonselhof in Wilrijk heeft een lange en gelaagde geschiedenis die teruggaat tot de 16de eeuw. Oorspronkelijk was het een landbouwhoeve die, zoals vele vergelijkbare landelijke eigendommen rond de stad, uitgroeide tot een comfortabel buitenverblijf. Door de eeuwen heen werd het goed meermaals verbouwd en aangepast aan de smaak van zijn opeenvolgende eigenaars, meestal welgestelde kooplui en adellijke families die zich aangetrokken voelden tot de rustige ligging en de mogelijkheden van het uitgestrekte terrein. Deze evolutie van eenvoudige hoeve naar een volwaardig hof van plaisantie is kenmerkend voor tal van vroegmoderne landgoederen in de Antwerpse regio.
In het hart van het domein bevindt zich een omgracht kasteel dat vandaag de meest herkenbare structuur vormt. Het huidige gebouw, witgeschilderd en bepleisterd, dateert uit het eerste kwart van de 19de eeuw en is opgetrokken in een laat-classicistische stijl. Het werd gebouwd op de plaats van oudere constructies en weerspiegelt de toen heersende architecturale voorkeur voor symmetrie, helderheid en ingetogen elegantie. Rond het kasteel liggen zowel Franse als Engelse tuinen, waarvan de vroegste aanleg teruggaat tot de 15de eeuw. Door wijzigingen en uitbreidingen in latere eeuwen vormt dit landschap een waardevol voorbeeld van hoe tuinarchitectuur zich ontwikkelde tussen middeleeuwse structuur, renaissancistische ordening en romantische landschapsstijl.
In 1871 werd Julius Moretus, telg uit de bekende drukkersfamilie Plantin-Moretus, de laatste kasteelheer van het Schoonselhof. Hij bewoonde het domein tot zijn overlijden in 1911. Omdat hij geen erfgenamen naliet, kwam het landgoed in de verkoop. Op initiatief van schepen Frans van Kuyck kocht de stad Antwerpen het volledige domein, dat toen ongeveer 84 hectare besloeg. Van Kuyck zag het potentieel van de plek als een groene, monumentale begraafsite die zowel een stedelijke functie als een landschappelijke waarde kon vervullen.
In de daaropvolgende jaren werd het domein heringericht om dienst te doen als stedelijk begraafpark. De bestaande infrastructuren bleven zo veel mogelijk behouden en werden geïntegreerd in een ontwerp dat rust, waardigheid en respect voor het natuurlijke karakter van het domein centraal stelde. Op 1 september 1921 opende het Schoonselhof officieel als begraafplaats.
Sinds die opening groeide het uit tot een van de meest bijzondere begraafplaatsen van Vlaanderen. Met zijn vijvers, grachten, oude bomen en parkachtige aanleg vormt het een serene rustplaats die de historische charme van het domein bewaart. Door de jaren heen vonden talrijke prominente Antwerpenaren er hun laatste rustplaats, waaronder kunstenaars, schrijvers, politici en andere figuren die voor de stad van betekenis waren. Het Schoonselhof is daardoor niet alleen een waardevolle groene long, maar ook een belangrijk deel van het culturele en historische geheugen van Antwerpen.