Het jachtslot in Putte heeft een rijke geschiedenis die teruggaat tot de middeleeuwen, en is nauw verbonden met de ridderorde van Pitsemburg. In de loop van de 13de eeuw verwierf deze orde aanzienlijke rechten en eigendommen in de regio Putte.
In 1748 liet de ridderorde een ‘Hof van Plaisantie’ of jachthuis bouwen in rococostijl naar een ontwerp van de gerenommeerde architect J.P. Van Baurscheit de Jonge, die een belangrijke rol speelde in de Vlaamse architectuur van de 18de eeuw.
Tijdens de Franse Revolutie aan het einde van de 18de eeuw veranderde het lot van het jachtslot drastisch. De Franse autoriteiten confisqueerden veel eigendommen van adel en kerkelijke instellingen en verkochten deze als ‘nationaal goed’. Het jachtslot werd gekocht door notaris Borré, een openbaar notaris aangesteld door de Fransen. Vanaf dat moment kwam het slot in particulier bezit en diende het verschillende functies, onder meer als notariswoning. Dit verklaart ook de bijnaam ‘het notarishuis’. Een van de bekendste, en laatste particuliere eigenaar was notaris Mertens, die ook burgemeester van Putte was van 1927 tot 1931. Zijn dubbele rol onderstreept het belang van het jachtslot binnen de lokale gemeenschap in die tijd.
In 1937 werd het jachtslot eigendom van de gemeente Putte. De gemeente nam het gebouw in gebruik als gemeentehuis en liet het renoveren om het geschikt te maken voor deze functie. Deze publieke bestemming duurde tot 2010, toen het gemeentebestuur verhuisde naar een nieuwbouwcomplex. In 1982 kreeg het jachtslot een officiële erkenning als beschermd monument, waarmee het belang van het gebouw voor het cultureel erfgoed werd bevestigd.
Sinds 1 september 2011 wordt een deel van het jachtslot gebruikt voor naschoolse kinderopvang. De raadzaal op de bovenverdieping is een bijzondere locatie waar huwelijksceremonies plaatsvinden.