Oorspronkelijk was Ravenstein een middeleeuwse burcht die strategisch werd opgericht om toezicht te houden op de nabijgelegen Grote Nete, een waterweg die zowel economisch als militair van groot belang was. De burcht bevond zich vermoedelijk op gronden die toebehoorden aan de abdij van Nazareth, een invloedrijke kloostergemeenschap die in de regio grote landerijen beheerste. De versterking fungeerde als controlepost, als toevluchtsoord in tijden van conflict en als symbool van lokale macht. In 1499 werd het bouwwerk echter volledig in de as gelegd. De toenmalige eigenaar, heer Ravenstein, onderhield nauwe banden met keizer Maximiliaan van Oostenrijk, wat mogelijk de politieke spanningen verklaart die tot de verwoesting hebben bijgedragen.
Het huidige neoclassicistische landhuis, dat het vroegere kasteel verving, dateert vermoedelijk uit de periode 1850–1860. Volgens historische bronnen werd het ontworpen door de Gentse architect Louis Minard, een bouwmeester die bekend stond om zijn elegante neoclassicistische stijl en zijn aandacht voor symmetrie en monumentaliteit. De opdrachtgevers, graaf en gravin de Marnix-Montens, lieten hiermee een prestigieus landgoed optrekken dat paste binnen de negentiende-eeuwse tendens waarbij adellijke families hun domeinen moderniseerden en verfraaiden. Het landhuis werd mogelijk gebouwd op de fundamenten van een ouder kasteel dat ooit toebehoorde aan Philips van Marnix van Sint-Aldegonde, een prominente figuur in de zestiende-eeuwse politieke en religieuze geschiedenis en burgemeester van Antwerpen tijdens de val van de stad in 1585.
De benaming Hof van Ravenstein, die sinds de zeventiende eeuw in gebruik is, weerspiegelt de lange en veelzijdige geschiedenis van het domein. Doorheen de eeuwen veranderde het eigendom meermaals van eigenaar en naam, afhankelijk van de families die het beheerden. Zo stonden in de loop van de tijd ook de benamingen Hof Montens, Hof van Marnix en Hof van de Meester in gebruik. Deze opeenvolgende namen vormen vandaag samen een levende herinnering aan de rijke, gelaagde geschiedenis van het domein, waarin telkens nieuwe adellijke generaties hun stempel drukten op het landschap en het gebouwde erfgoed.