Het kasteel van Trazegnies wordt voor het eerst vermeld in 1155 en behoort daarmee tot de oudste feodale residenties van Henegouwen. Door de eeuwen heen was het nauw verbonden met de machtige heren van Trazegnies, een van de oudste adellijke geslachten van de Zuidelijke Nederlanden, en speelde het een belangrijke rol in de regionale politieke en militaire geschiedenis.
In 1554 werd het middeleeuwse kasteel volledig verwoest tijdens de oorlogen tussen Frankrijk en het keizerrijk. De troepen van de Franse koning Hendrik II staken het complex in brand, waardoor de oorspronkelijke burcht nagenoeg volledig verloren ging. Kort na deze verwoesting werd besloten het kasteel opnieuw op te bouwen op de oude fundamenten. Deze heropbouw markeerde een duidelijke overgang van een zuiver defensieve versterking naar een residentieel kasteel dat beter aansloot bij de wooncomforts van de nieuwe tijd.
Tijdens de zeventiende eeuw onderging het kasteel verdere uitbreidingen en verfraaiingen. In deze periode werd onder meer een statig woonhuis toegevoegd in Lodewijk XIII-stijl, gekenmerkt door een harmonieuze bak- en natuursteenarchitectuur, hoge vensters en een meer representatief karakter. Deze aanpassingen gaven het kasteel zijn grotendeels huidige structuur en uitstraling, waarin middeleeuwse elementen en vroegmoderne elegantie samenkomen.
Aan het einde van de negentiende eeuw kwam het kasteel in een geheel andere context terecht. In 1891 werd het samen met ongeveer 335 hectare land en bos aangekocht door een mijnmaatschappij. Deze aankoop had een voornamelijk juridische en preventieve functie: het bedrijf wilde zich indekken tegen mogelijke schadeclaims die zouden kunnen voortvloeien uit instortingen van ondergrondse mijnschachten in de omgeving. In 1913 werd het kasteel staatseigendom, maar tegen die tijd was het oorspronkelijke domein sterk verkleind en bleef er nog slechts ongeveer één hectare grond bij het gebouw behoren.
Het gebrek aan middelen en een duidelijke bestemming leidde in de daaropvolgende jaren tot een snelle achteruitgang van de gebouwen. In 1926 werden de vervallen delen van het kasteel overgedragen aan de vereniging De Vrienden van het kasteel, opgericht onder impuls van architect Marcel Simon. Deze vereniging stelde zich tot doel het kasteel en het omliggende park te redden van verdere teloorgang. Onmiddellijk werd een grootschalig consolidatie- en restauratieprogramma opgestart, gericht op het stabiliseren van de structuren en het veiligstellen van de meest bedreigde onderdelen.
Het hoofdgebouw zelf kon pas na de Tweede Wereldoorlog volledig worden gerestaureerd. In 1972 volgde een belangrijke fase in het behoud van het ensemble, met de restauratie van het monumentale toegangskasteeltje, dat op instorten stond. Tegelijk werden ook de kapel, de bibliotheek en twee representatieve zalen hersteld. In een van deze zalen is een fraai achttiende-eeuws penant bewaard gebleven, terwijl de andere zaal wordt gedomineerd door een indrukwekkende schouw in blauwe hardsteen, uitgevoerd in de renaissancestijl van het begin van de zeventiende eeuw.
Vandaag weerspiegelt het kasteel van Trazegnies meer dan acht eeuwen geschiedenis. Het is een zeldzaam voorbeeld van een site die, ondanks verwoesting, verval en functieverlies, dankzij volgehouden restauratie en zorg voor het erfgoed opnieuw haar historische waarde en architecturale schoonheid heeft weten te herwinnen.