Het Domein van Belœil, vaak omschreven als het Versailles van het Noorden, vormt al sinds de 14de eeuw het voornaamste verblijf van de Prinsen de Ligne, een van de oudste en meest vooraanstaande adellijke families van de Zuidelijke Nederlanden. De oorsprong van deze dynastie gaat vermoedelijk terug tot de heren van Avenne, die tijdens de middeleeuwen een belangrijke bestuurlijke en militaire rol vervulden in de Henegouwse regio. Gedurende de eeuwen die volgden wisten de de Lignes hun invloed uit te breiden via diplomatie, strategische huwelijken en militaire verdiensten. Vooral in de 16de eeuw trad de familie op de voorgrond als een van de machtigste adellijke huizen van Europa, wat zich weerspiegelde in hun uitgebreide kunstcollecties, hun internationale contacten en de verfijning van hun residenties.
Het kasteel van Belœil kende doorheen zijn geschiedenis meerdere bouwfasen, die samen de evolutie tonen van een middeleeuwse versterkte burcht naar een elegant lustslot. Waar het oorspronkelijke complex vooral een militair en feodaal karakter had, werd het vanaf de 17de en 18de eeuw geleidelijk omgevormd tot een representatieve residentie die de culturele ambities van de familie tot uitdrukking bracht. De salons, galerijen en woonvertrekken werden ingericht met kunstwerken, historische voorwerpen en meubelen die de geschiedenis en de esthetische voorkeuren van opeenvolgende generaties weerspiegelden. Een bijzonder pronkstuk vormt de bibliotheek, waarin ongeveer 20.000 boeken worden bewaard. Deze collectie getuigt van de intellectuele belangstelling van de familie en van hun verzamelwoede, die zowel wetenschappelijke als literaire domeinen omvatte.
Een dramatisch keerpunt in de geschiedenis van het domein vond plaats op 14 december 1900, toen een hevige brand het centrale gedeelte van het kasteel in de as legde. Hoewel een aanzienlijk deel van de architectuur verloren ging, konden vele kunstwerken, archieven en historische objecten worden gered dankzij de kordate inzet van de dorpsbewoners en het personeel van het domein. De schade aan het gebouw zelf was echter aanzienlijk en noodzaakte een grootschalige restauratiecampagne.
De heropbouw werd toevertrouwd aan de Franse architect Ernest Sanson, die bekendstond om zijn respect voor historische architectuur in combinatie met moderne comfortvoorzieningen. Onder zijn leiding werd het kasteel zorgvuldig gereconstrueerd, waarbij men erop toezag dat de historische aanblik en de oorspronkelijke stijl zoveel mogelijk behouden bleven. De restauratie integreerde zowel elementen van het vroegere gebouw als nieuwe structuren die harmonieus aansloten bij de bestaande architectuur, waardoor het kasteel opnieuw zijn statige uitstraling terugkreeg.