Volgens de overlevering gaat de oorsprong van het kasteel van Louvignies terug tot een vroege wachttoren uit de 8ste eeuw, bekend als de tour des Sarrasins. Deze toren hield vermoedelijk toezicht op het verkeer langs de heerbaan van Brunehaut, een strategische Romeinse en vroegmiddeleeuwse verbindingsweg die eeuwenlang van groot belang bleef. Rond deze oorspronkelijke donjon werd op een later, niet exact te dateren moment een versterkt kasteel gebouwd, waarmee de fundamenten werden gelegd voor het latere domein van Louvignies.
Het kasteel zoals het zich vandaag aan de bezoeker presenteert, dankt zijn huidige gedaante aan een grootschalige verbouwing in de 19de eeuw. Tussen 1867 en 1875 liet graaf Léon de Villegas de Saint-Pierre, samen met zijn echtgenote Ferdinande de Maillen, het bestaande gebouw ingrijpend herwerken naar de plannen van architect Désiré Limbourg. Het resultaat was een indrukwekkende residentie met maar liefst zestig kamers, ontworpen om zowel het prestige als de levensstijl van de adel uit die periode te weerspiegelen. Het interieur herbergt een rijke verzameling familieportretten, kunstwerken, meubilair en curiositeiten die een levendig beeld schetsen van het aristocratische leven in de negentiende eeuw.
De salons en woonvertrekken ademen voornamelijk de sfeer van de achttiende en negentiende eeuw, met een verfijnde inrichting die getuigt van smaak en traditie. Daartegenover staan de stallen, die met hun soberdere architectuur herinneren aan de zeventiende eeuw en zo een boeiend contrast vormen met het hoofdgebouw. Deze gelaagdheid in stijlen benadrukt de lange en complexe geschiedenis van het domein.
Gravin Albertine de Villegas, de laatste rechtstreekse afstammeling van de familie de Villegas de Saint-Pierre, bleef kinderloos. Om de continuïteit van het erfgoed te verzekeren adopteerde zij Jean-Marie de Villegas de Moreau, die het kasteel na haar overlijden in 1971 erfde en zo de familienaam en de verbondenheid met Louvignies voortzette.
Het kasteel wordt omringd door een uitgestrekt Engels landschapspark, dat samen met het gebouw een harmonieus geheel vormt. Dit park weerspiegelt op exemplarische wijze de esthetische idealen van de negentiende eeuw, waarin natuur en architectuur samensmelten tot een zorgvuldig gecomponeerd decor. Zo blijft het kasteel van Louvignies niet alleen een waardevol historisch monument, maar ook een tastbare getuige van de culturele en landschappelijke visie van zijn tijd.