Aan de samenvloeiing van de Samber en de Eau d’Heure liet de familie Honoré aan het begin van de zeventiende eeuw het château de Cartier oprichten, op de plaats van een ouder landgoed dat zij in 1593 hadden verworven van de prins-bisschop van Luik. Het kasteel, gebouwd in bak- en kalksteen en uitgevoerd in de Vlaamse renaissancestijl, onderscheidt zich door zijn karakteristieke L-vormige grondplan en zijn harmonieuze verhoudingen.
Na de familie Honoré ging het domein over in handen van achtereenvolgens de families Briffoz, Crissegnée en de Wal. In 1695 werd het aangekocht door meester-smid Guillaume Bilquin, die het kasteel voltooide en verder verfraaide. Zijn wapenschild prijkt nog steeds boven de toegangspoort en herinnert aan deze belangrijke bouwfase. Via het huwelijk van zijn dochter, Marie-Agnès Bilquin, met Jean-Louis Cartier — zoon van een raadgever en algemeen schatbewaarder van de prins-bisschop — kwam het kasteel in handen van de familie Cartier. Deze zou het domein meer dan tweehonderd jaar lang in bezit houden.
Een dramatische wending volgde in 1932, toen een zware brand een groot deel van het kasteel in de as legde. Financieel verzwakt zag de familie De Cartier zich genoodzaakt het domein te verlaten. In 1938 werd het kasteel aangekocht door de gemeente Marchienne-au-Pont, waarmee een einde kwam aan meer dan twee eeuwen familiaal bezit.
In 1980 werd het château de Cartier officieel geklasseerd als monument. Na een zorgvuldige restauratie in 1990 kreeg het gebouw een nieuwe publieke bestemming als gemeentelijke bibliotheek. Zo blijft het kasteel, geworteld in zijn rijke verleden, tot op vandaag een levendige plaats van kennis en ontmoeting in het hart van de gemeenschap.