Het kasteel van Anvaing behoort tot de oudste feodale sites van de streek en wordt reeds in 1127 vermeld in schriftelijke bronnen. Over de vroegmiddeleeuwse heren die het domein bewoonden is echter weinig met zekerheid bekend, wat niet uitzonderlijk is voor deze periode, waarin schriftelijke documentatie schaars blijft. Vermoedelijk ging het om een versterkt landhuis dat deel uitmaakte van het feodale netwerk dat de regio structureerde en beschermde.
In de zestiende eeuw kreeg het domein zijn huidige architecturale identiteit. Jacques de Boubais liet in de onmiddellijke nabijheid van het oude landhuis een nieuw kasteel optrekken, aangepast aan de woon- en representatieve behoeften van de adel van die tijd. Boven de centrale toegangsdeur is het jaartal 1561 in steen uitgehouwen, wat algemeen wordt beschouwd als het bouwjaar van het bestaande kasteel. Deze datum markeert het moment waarop Anvaing evolueerde van een middeleeuws versterkt verblijf naar een residentieel kasteel met een meer statig en harmonieus karakter, zonder zijn defensieve uitstraling volledig te verliezen.
Het kasteel werd opgetrokken in bak- en kalksteen en rust op een afgeschuinde onderbouw, wat zowel structurele stevigheid als visuele monumentaliteit verleent. Het gebouw heeft een streng symmetrische opbouw met een rechthoekig grondplan dat wordt geaccentueerd door vier hoektorens. Deze torens geven het geheel een bijna vestingachtige allure, hoewel zij eerder symbolisch dan militair van aard zijn. Ondanks ingrijpende verbouwingen en moderniseringen aan het begin van de negentiende eeuw bleef deze fundamentele structuur intact, wat bijdraagt tot de opmerkelijke architecturale continuïteit van het kasteel.
In 1781 kwam het landgoed in handen van de familie van de graven van Lannoy, die zich blijvend met Anvaing zouden verbinden. Tot op vandaag wordt het kasteel bewoond door hun nakomelingen, wat het tot een zeldzaam voorbeeld maakt van een adellijke residentie die over meerdere eeuwen binnen dezelfde familie is gebleven. Deze langdurige continuïteit verklaart mede het zorgvuldige behoud van zowel het gebouw als het omliggende domein.
Het interieur van het kasteel weerspiegelt de invloed van de Franse smaak, die vooral in de achttiende en vroege negentiende eeuw dominant was in de adellijke cultuur van de Zuidelijke Nederlanden. Verschillende salons zijn rijkelijk uitgewerkt en getuigen van een verfijnde wooncultuur. Een monumentale trap in empirestijl vormt een van de blikvangers van het interieur en verbindt op elegante wijze de verschillende verdiepingen, waarbij functionaliteit en esthetiek hand in hand gaan.
Ook de tuinen dragen bij tot de statigheid van het geheel. In de achttiende eeuw liet markies Jean de Mesgrigny formele tuinen in Franse stijl aanleggen, met strakke assen, symmetrische perken en zorgvuldig geordende beplanting. Deze tuinen sluiten naadloos aan bij de architectuur van het kasteel en versterken het gevoel van orde en grandeur dat het domein uitstraalt.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog kreeg het kasteel van Anvaing een bijzonder beladen plaats in de nationale geschiedenis. In mei 1940 vestigde de Duitse generaal Walther von Reichenau er het hoofdkwartier van het 6de Leger, dat een sleutelrol speelde in de Duitse veldtocht in België. In de eetzaal van het kasteel werd op 28 mei 1940 de capitulatie van het Belgische leger ondertekend door de Belgische officier Derousseaux. Dit moment betekende het einde van achttien dagen strijd en markeerde een dramatisch keerpunt in de Belgische geschiedenis.
Het kasteel van Anvaing verenigt zo in één site bijna negen eeuwen geschiedenis: van feodale oorsprong en renaissance-architectuur tot adellijke continuïteit en een cruciale episode uit de twintigste eeuw. Het blijft een indrukwekkende getuige van de politieke, militaire en culturele evoluties die de regio en het land hebben gevormd.