Langs de historische as Kortrijk–Doornik, vlak naast de toegangspoort van het Institut Saint-André, verheft zich het Château de Villers, een statige residentie die in 1876 werd gebouwd in opdracht van Edmond van Villers Grandchamps. Het kasteel, opgetrokken in bak- en blauwe steen, vormt een fraai voorbeeld van de Vlaamse neorenaissancestijl uit de late negentiende eeuw en weerspiegelt de architecturale ambitie en welstand van die periode.
Het domein kende een belangrijke wending na de Tweede Wereldoorlog. In 1945 werd het aangekocht door de Orde van Saint-André, die tot dan toe in Doornik gevestigd was. De zware bombardementen hadden daar grote verwoestingen aangericht, waardoor de gemeenschap genoodzaakt was een nieuwe verblijfplaats te zoeken. In Ramegnies-Chin vonden de zusters een geschikt toevluchtsoord. Het oorspronkelijke domein besloeg ongeveer dertien hectare, waarvan het grootste deel geleidelijk werd ingenomen door schoolgebouwen. Slechts een halve hectare bleef verbonden met het kasteel zelf, dat zijn residentiële karakter wist te behouden.
In 2005 kreeg het gebouw een nieuwe functie, toen Olivier Debruyne het liet herinrichten tot studentenkamers. Deze aanpassing bood het kasteel een tijdelijk nieuw leven, aangepast aan de noden van een jonge, studerende bevolking. Enkele jaren later, in 2014, werd het domein overgenomen door And’Lyse, een onderneming die actief is in de zorgsector in de regio Doornik.
Sindsdien wordt de site onderworpen aan een grondige restauratie en herontwikkeling. Het project richt zich op de huisvesting van semi-autonome volwassenen ouder dan dertig jaar, in een omgeving die veiligheid, waardigheid en gemeenschapszin combineert. Daarmee sluit de nieuwe bestemming nauw aan bij de oorspronkelijke sociale en menselijke roeping van het domein, zoals die ooit door de Zusters van het Institut Saint-André werd gekoesterd. Het Château de Villers blijft zo een plaats waar architecturaal erfgoed en zorgzame betrokkenheid elkaar op betekenisvolle wijze ontmoeten.