Tot aan het einde van het Ancien Régime bleef de heerlijkheid van Buvrinnes eigendom van de graven van Henegouwen, een machtige dynastie die gedurende vele eeuwen een bepalende rol speelde in het politieke, economische en landschappelijke ontwikkelingsproces van het graafschap Henegouwen. Hun gezag liet blijvende sporen na in de organisatie van het grondgebied en in het netwerk van heerlijkheden dat de regio structureerde. Op deze historisch beladen grond, die lange tijd rechtstreeks onder grafelijk gezag stond, zou in de late negentiende eeuw een nieuwe residentiële invulling ontstaan.
Het domein kwam in handen van Gabrielle Ansiau, die het erfde via haar vader Henri Ansiau, een vertegenwoordiger van de opkomende burgerlijke elite die in de negentiende eeuw steeds vaker oude adellijke eigendommen verwierf. Gabrielle Ansiau was gehuwd met Hippolyte de Looz van Corswarem, lid van een oud en aanzienlijk adellijk geslacht dat zijn wortels had in het prinsbisdom Luik en ruime invloed genoot binnen de Belgische aristocratie. Na het overlijden van haar echtgenoot besloot zij als weduwe het domein van Buvrinnes een nieuw architecturaal en symbolisch elan te geven.
In 1883 gaf zij opdracht tot de bouw van een groots kasteel, dat niet alleen moest dienen als comfortabele residentie, maar ook als zichtbare uitdrukking van familiale continuïteit en sociale status. Voor het ontwerp deed zij een beroep op architect Emile Mahieu, die koos voor een Vlaamse renaissancestijl, een stijlrichting die in die periode bijzonder geliefd was bij de Belgische elite vanwege haar historische connotaties en nationale uitstraling. Het kasteel werd harmonieus geïntegreerd in een uitgestrekte Engelse landschapstuin van ongeveer dertig hectare, waarvan de slingerende paden, open grasvelden en zorgvuldig geplaatste boomgroepen het monumentale karakter van het gebouw versterkten zonder het te domineren.
Aan het begin van de twintigste eeuw, in 1910, onderging het kasteel een belangrijke uitbreiding. Deze werkzaamheden werden toevertrouwd aan Pierre Langerock, een gerenommeerd architect die bekendheid had verworven met onder meer het station van Binche, het E. Derbaixplein en zijn restauratiewerken aan het stadhuis en de collegiale kerk Saint-Ursmer. Langerock wist zijn ingrepen zodanig te ontwerpen dat zij het bestaande gebouw verrijkten en vergrootten, terwijl de stilistische samenhang met het oorspronkelijke ontwerp van Mahieu zorgvuldig werd gerespecteerd. De uitbreiding gaf het kasteel bijkomende monumentaliteit en comfort, aangepast aan de levensstijl van de adel.
Tot op heden wordt het kasteel van Buvrinnes bewoond door leden van de familie de Looz van Corswarem. Daarmee blijft het domein een levend erfgoed, waarin architectuur, landschap en familiegeschiedenis onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Het kasteel vormt zo niet alleen een herinnering aan het feodale verleden van Buvrinnes en de grafelijke macht van Henegouwen, maar ook aan de negentiende- en vroegtwintigste-eeuwse herinterpretatie van aristocratische wooncultuur in België.