In 1811 liet Valentin Lambert een kasteel bouwen in Jumet-Hamendes, een wijk die wordt beschouwd als de bakermat van de glasindustrie in de regio Charleroi. Het nieuwe kasteel verrees op de plaats van de voormalige glasfabriek van de familie Colnet, een onderneming die in de tweede helft van de zeventiende eeuw werd opgericht en algemeen wordt erkend als het eerste industriële glasbedrijf in het bekken van Charleroi. De keuze van deze locatie onderstreepte zowel de economische betekenis van de site als de nauwe band tussen de familie Lambert en de ontwikkeling van de glasnijverheid.
Het kasteel werd opgetrokken in neo-renaissancestijl naar ontwerp van architect Elie Piérard. Met zijn rijke gevelcompositie, symmetrische opbouw en decoratieve elementen sloot het gebouw aan bij de negentiende-eeuwse herwaardering van renaissancistische vormen, die vaak werden gekozen om industriële en burgerlijke successen architecturaal te bekronen. Het kasteel fungeerde niet alleen als woonplaats, maar ook als zichtbaar symbool van het sociale en economische prestige van de familie Lambert.
Na het overlijden van Valentin Lambert in 1886 vestigden zijn dochter Valentine en haar echtgenoot Léon Mondron zich definitief in het kasteel. Léon Mondron stamde uit een familie die eveneens diep verankerd was in de glasindustrie en speelde een belangrijke rol in de technologische vernieuwing van de sector. Hij behoorde tot de pioniers die tankovens introduceerden voor de productie van vensterglas, een innovatie die de efficiëntie en continuïteit van het productieproces aanzienlijk verbeterde. Daarnaast bekleedde hij tweemaal het voorzitterschap van de Vereniging van glasmakers, wat zijn aanzien binnen de industrie bevestigde.
Léon Mondron overleed op 22 februari 1912. Zijn echtgenote bleef het kasteel bewonen tot haar overlijden op 19 januari 1929. Valentine Mondron-Lambert hechtte groot belang aan het religieuze karakter van het domein en had uitdrukkelijk bepaald dat de kasteelkapel als gebedsruimte behouden moest blijven. Haar wens werd gerespecteerd door haar drie kinderen, Aline Casimir Lambert, Marie Mondron en Gustave Mondron. Zij gingen zelfs een stap verder door aan de achterzijde van het kasteel een volwaardige kerk te laten bouwen.
Deze nieuwe kerk werd gewijd aan Sint-Lambert en op 10 september 1931 plechtig ingewijd door monseigneur Rasneur, bisschop van Doornik. De bouw van de kerk versterkte het religieuze en gemeenschapsgerichte karakter van het domein en maakte het tot een belangrijk spiritueel centrum voor de omgeving.
Na de Tweede Wereldoorlog kreeg het kasteel een nieuwe functie en werd het de zetel van een religieuze gemeenschap. In 1965 werden de voormalige stallen omgevormd tot een kleuterschool en basisschool, waarmee het domein een duidelijke maatschappelijke rol kreeg binnen de lokale gemeenschap.
Vandaag heeft het Château Mondron opnieuw een eigentijdse bestemming gevonden. Het wordt gebruikt als locatie voor vergaderingen, culturele activiteiten en diverse evenementen, waarbij het rijke industriële, familiale en religieuze verleden van het kasteel nog steeds voelbaar aanwezig is in de architectuur en de omgeving.