Het Château de la Baille Rouge werd in 1905 opgetrokken als een prestigieuze privéresidentie in opdracht van Léon de la Roche en zijn echtgenote Marie van Tighem de Tenbergen. Het ontwerp werd toevertrouwd aan architect Émile Janlet, een figuur die bekend stond om zijn eclectische interpretaties van historische stijlen en die in deze realisatie bewust teruggrepen naar de vormen en ornamentiek van de Vlaamse renaissance. De uitvoering van de bouwwerken lag in handen van de Brusselse aannemer Louis De Waele, een onderneming met een solide reputatie op het vlak van hoogwaardige burgerlijke en adellijke architectuur.
Het kasteel werd gebouwd in een combinatie van rode baksteen en kalksteen, materialen die traditioneel sterk verankerd zijn in de regionale bouwgeschiedenis en die het gebouw zijn warme, maar tegelijk statige uitstraling geven. De architectuur is asymmetrisch opgevat, wat typerend is voor de eclectische benadering van het begin van de twintigste eeuw, waarbij historische vormen vrij werden gecombineerd om een pittoresk en dynamisch geheel te creëren.
Aan de linkerzijde van het hoofdvolume bevindt zich een iets terugwijkend middengedeelte, dat architecturaal wordt geaccentueerd door een erker die zich aan de achterzijde over twee bouwlagen uitstrekt. Op de bovenverdieping wordt deze erker omlijst door bovenlichten, wat zorgt voor een verfijnd spel van licht en schaduw. Dit middengedeelte eindigt aan de zijkant in een trapgevel, een rechtstreeks verwijzing naar de stedelijke architectuur van de zestiende en zeventiende eeuw in Vlaanderen.
Aan de rechterzijde domineert een massieve vierkante toren van vier verdiepingen het silhouet van het kasteel. Deze toren wordt bekroond met een bolvormig paviljoendak, een element dat zowel decoratief als symbolisch is en het gebouw een uitgesproken verticaal accent verleent. De toren draagt bij tot het quasi-feodale karakter van het geheel, zonder dat het kasteel ooit een defensieve functie heeft gehad.
De zijvleugel sluit harmonieus aan bij het hoofdgebouw en is eveneens voorzien van een trapgevel waarin een drievoudig venster is opgenomen. Aan de andere zijde van het kasteel ontvouwt zich een complexere compositie van volumes, met gebouwen van uiteenlopende hoogte en vorm. Deze gevarieerde opbouw wordt onder meer versterkt door de aanwezigheid van een tweede vierkante toren met een bolvormig dak, waardoor het geheel een sterk plastisch karakter krijgt. De achtergevel is daarentegen soberder en regelmatiger uitgewerkt, met vijf gelijkmatige traveeën, terwijl een erker op de begane grond voor een elegante verfijning zorgt.
Het kasteel wordt omgeven door een uitgestrekt landschapspark, ontworpen door Edmond Galopin, een vooraanstaand Belgisch landschapsarchitect uit die periode. Galopin was verantwoordelijk voor de aanleg van talrijke kasteelparken en genoot aanzien als docent aan de rijks tuinbouwschool van Vilvoorde. Zijn ontwerp voor de Baille Rouge sluit perfect aan bij de architectuur van het gebouw: slingerende paden, zorgvuldig geplaatste boomgroepen en open zichtassen zorgen voor een natuurlijke, maar weloverwogen setting die het kasteel volledig tot zijn recht laat komen.
Samen vormen het kasteel en zijn park een coherent geheel dat een treffend beeld geeft van de esthetische voorkeuren en levensstijl van de gegoede burgerij aan het begin van de twintigste eeuw, waarin historische referenties, vakmanschap en landschappelijke harmonie centraal stonden.