Aan de rechteroever van de Gulp, in het hart van het oude hertogdom Limburg, bevond zich reeds aan het begin van de dertiende eeuw een versterkt kasteel. Deze burcht was strategisch gesitueerd in een grensgebied waar de invloedssferen van Brabant en Limburg elkaar raakten, een regio die in de middeleeuwen vaak het toneel was van politieke spanningen en militaire confrontaties. Het kasteel maakte deel uit van het defensieve netwerk dat de machtsaanspraken van de Limburgse hertogen moest ondersteunen.
In 1285 werd de burcht ingenomen door hertog Jan I van Brabant, een van de hoofdrolspelers in de Limburgse successieoorlog. Enkele jaren later, in 1288, volgde de beslissende Slag bij Woeringen, een veldslag die niet alleen het lot van het hertogdom Limburg bezegelde, maar ook de politieke machtsverhoudingen in het gehele Maas-Rijngebied ingrijpend herschikte. Na deze overwinning liet Jan I het kasteel in brand steken, vermoedelijk om elke toekomstige militaire heropbouw of tegenstand uit te sluiten. Van dit middeleeuwse complex zijn vandaag geen zichtbare resten meer bewaard gebleven, maar de strategische ligging bleef haar betekenis behouden.
In de daaropvolgende eeuwen verrees op dezelfde locatie een nieuw kasteel. Hoewel het gebouw doorheen de tijd herhaaldelijk werd aangepast aan veranderende woon- en representatiebehoeften, wist het zijn monumentale en adellijke uitstraling te bewaren. Daarmee behoort het tot de relatief zeldzame kastelen van het voormalige hertogdom Limburg die niet volledig werden ontmanteld of tot ruïne vervielen, maar zich geleidelijk ontwikkelden tot een residentieel domein met blijvende prestige.
Vanaf de vijftiende eeuw kwam het kasteel en het omliggende domein in handen van de adellijke familie d’Eynatten, een invloedrijk geslacht met diepe wortels in de Limburgse adel. Onder hun bewind werd het kasteel aangepast aan de heersende bouwstijlen en wooncomforts van de late middeleeuwen en de vroegmoderne tijd. Slechts enkele architectonische elementen uit deze periode zijn vandaag nog herkenbaar, maar zij getuigen van de langdurige aanwezigheid en invloed van de familie op het domein.
In 1772 verkochten de d’Eynattens het goed aan de Duitse familie Fürstenberg, die het kasteel gedurende lange tijd in bezit hield. Onder hun eigenaarschap behield het domein zijn residentiële functie, al verloor het geleidelijk zijn politieke en militaire betekenis, zoals dat bij zoveel adellijke landgoederen in de achttiende en negentiende eeuw het geval was.
Een nieuwe wending volgde in 1961, toen het kasteel werd overgedragen aan een stichting verbonden aan het bisdom Luik. Sindsdien draagt het de naam Castel Notre Dame. Het voormalige adellijke verblijf kreeg een sociaal en spiritueel herbestemming en fungeert sindsdien als vakantie- en bezinningscentrum voor jongeren. Zo bleef de site, ondanks haar fundamenteel gewijzigde functie, een plaats van samenkomst en betekenis, waarin eeuwen geschiedenis op een nieuwe manier worden voortgezet.