Guigoven, waarvan de oorsprong teruggaat tot de Frankische tijd, groeide in de middeleeuwen uit tot een Loonse heerlijkheid met een uitgesproken feodaal karakter. Samen met de dorpskerk vormde het kasteel eeuwenlang het bestuurlijke en symbolische centrum van het dorp. Van hieruit oefenden de heren van Guigoven hun gezag uit over het omliggende land en de lokale bevolking.
Het kasteel wordt reeds in de dertiende eeuw vermeld en was oorspronkelijk opgevat als een waterburcht, aangepast aan de natte en laaggelegen omgeving van de Mombeekvallei. De brede slotgracht, gevoed door de Mombeek en een nabijgelegen natuurlijke bron, vormde een doeltreffend verdedigingsmiddel en gaf het kasteel zijn uitgesproken karakter. In de loop van de negentiende eeuw werd deze gracht grotendeels gedempt in het kader van landschappelijke herinrichting en veranderende wooncomforteisen. Enkel de huidige vijver herinnert nog aan de oorspronkelijke omgrachting en de middeleeuwse aanleg van het domein.
Tijdens de woelige oorlogsjaren in de tweede helft van de zestiende eeuw, toen het Maasland zwaar te lijden had onder de conflicten tussen Spaanse, Staatse en andere troepen, liep het kasteel aanzienlijke schade op. De militaire functie verloor geleidelijk aan haar betekenis, en het gebouw raakte in verval.
In de eerste helft van de zeventiende eeuw werd een nieuwe fase ingeluid. François-Théodore de Blanckart en zijn echtgenote Marie de Cortenbach lieten de zwaar gehavende burcht omvormen tot een representatief residentieel kasteel in Maaslandse renaissancestijl. Deze bouwstijl, herkenbaar aan het gebruik van baksteen in combinatie met natuursteen, kruisramen en sobere decoratie, weerspiegelde zowel status als verfijning. Het kasteel verloor zijn uitgesproken defensieve karakter en werd een comfortabele adellijke woning, aangepast aan de wooncultuur van de vroegmoderne tijd.
Het poortgebouw, dat een meer classicistische vormgeving kreeg, werd in de achttiende eeuw verder aangepast met de toevoeging van een toren. Deze ingreep verleende het geheel een meer statige en monumentale uitstraling en onderstreepte de representatieve functie van het kasteel binnen het dorpsbeeld.
Na verloop van tijd raakte het kasteel opnieuw in verval en werd het uiteindelijk gereduceerd tot een ruïne. Pas in de late twintigste en vroege eenentwintigste eeuw kwam hierin verandering, toen de familie Baiilien het gebouw met grote zorg, vakmanschap en respect voor het historische patrimonium volledig restaureerde. Dankzij deze ingrijpende maar doordachte restauratie herwon het kasteel zijn architecturale samenhang en historische uitstraling.
Het gebouw, dat lange tijd bekendstond als ’t Rood Kasteel, kreeg in 2012 de nieuwe naam Kokima Eventkasteel. Vandaag herbergt het een restaurant, brasserie en bed & breakfast. Zo vormt het kasteel van Guigoven opnieuw een levendige ontmoetingsplaats, waar het rijke verleden van de site harmonieus samengaat met hedendaagse gastvrijheid en beleving.