Hasselbroek maakte in de middeleeuwen integraal deel uit van het domein van de graven van Loon en functioneerde eeuwenlang als een zelfstandige Loonse heerlijkheid en gemeente. Deze situatie bleef bestaan tot 1361, toen het gebied definitief overging in handen van de bisschoppen van Luik. Daarmee werd Hasselbroek opgenomen in het prinsbisdom Luik, wat niet alleen bestuurlijke, maar ook juridische en culturele gevolgen had voor de verdere ontwikkeling van het dorp en zijn domein.
Het kasteel van Hasselbroek, gelegen in een uitgestrekt parklandschap met vijver, werd in zijn kern opgetrokken in 1620 door de familie Bormans van Hasselbroek, een invloedrijk adellijk geslacht binnen het prinsbisdom Luik. Uit deze vroege bouwfase is vooral de rechtervleugel bewaard gebleven, die werd uitgevoerd in de Maaslandse renaissancestijl. Deze bouwstijl, typisch voor de regio, wordt gekenmerkt door het gebruik van baksteen in combinatie met natuursteen, kruisramen en een sobere maar evenwichtige gevelcompositie, waarin representativiteit en functionaliteit samengaan.
In de achttiende eeuw onderging het kasteel een ingrijpende uitbreiding en verfraaiing. In 1770 gaf Jean-Henri Bormans van Hasselbroek, raadgever en vertrouweling van prins-bisschop Franciscus Karel de Velbrück, opdracht tot een grondige herinrichting van het centrale kasteelgedeelte. Hiervoor deed hij een beroep op de Luikse architect Jacques Barthélemy Renoz, een van de belangrijkste vertegenwoordigers van het neoclassicisme in het prinsbisdom Luik. Renoz ontwierp een elegant en harmonieus middendeel in neoclassicistische stijl, met een symmetrische gevel en een driehoekig fronton dat verwijst naar de vormentaal van de klassieke oudheid. Deze ingreep verleende het kasteel zijn huidige monumentale uitstraling en bracht een duidelijke architecturale hiërarchie aan binnen het gebouwencomplex.
De linkervleugel van het kasteel fungeerde hoofdzakelijk als dienstvleugel en huisvesting voor het personeel. Samen met het centrale corps de logis en de oudere rechtervleugel vormde dit geheel een herkenbare U-vormige aanleg, gericht op het voorplein en het park, een typologie die vaak voorkomt bij achttiende-eeuwse adellijke residenties in Haspengouw.
Het kasteel van Hasselbroek speelde doorheen de eeuwen ook een rol in bredere culturele en historische gebeurtenissen. In 1763 verbleef de jonge Wolfgang Amadeus Mozart er tijdens een van zijn reizen door de Zuidelijke Nederlanden, een periode waarin hij samen met zijn familie optrad aan verschillende Europese hoven. Aan de vooravond van de Slag bij Waterloo in 1815 kende het kasteel een heel andere bezetting, toen Kozakkentroepen er tijdelijk werden ingekwartierd, een korte maar markante episode die het domein verbindt met de laatste fase van de Napoleontische oorlogen.
Sinds 1841 is het kasteel eigendom van de familie van senator Jamar. Dankzij hun langdurige betrokkenheid en zorg voor het domein bleef het kasteel grotendeels gevrijwaard van ingrijpende verbouwingen en behield het zijn historische en architecturale samenhang. Deze continuïteit van bewoning droeg in belangrijke mate bij tot het uitzonderlijk goed bewaarde karakter van het ensemble.
In 1974 werd het kasteel van Hasselbroek officieel beschermd als monument. Deze bescherming erkent niet alleen de architecturale waarde van het gebouw, waarin Maaslandse renaissance en neoclassicisme op harmonieuze wijze samengaan, maar ook de historische betekenis van de site als getuige van de complexe geschiedenis van het graafschap Loon, het prinsbisdom Luik en de bredere Europese cultuurgeschiedenis. Vandaag geldt het kasteel van Hasselbroek als een van de meest verfijnde en authentieke adellijke residenties van Haspengouw.