Het landgoed Terlaemen dankt zijn naam aan de Laembeek, die zich in zachte meanders door het domein slingert en de talrijke vijvers van water voorziet. De oudst bekende vermelding van Terlaemen dateert uit 1293, wanneer Clara van der Lamen als eigenares wordt genoemd. Na haar huwelijk met Henri Malapart nam zij de naam Malapart de Lame aan, waarmee de geschreven geschiedenis van dit uitgestrekte domein een aanvang nam.
Het landgoed, dat vandaag een oppervlakte van ongeveer 142 hectare beslaat, wordt gekenmerkt door een afwisselend landschap van dennen- en loofbossen, heidevelden en uitgestrekte waterpartijen. Ongeveer vijftig hectare van het domein bestaat uit vijvers, die hun oorsprong vinden in de dertiende eeuw. In die periode werd in de regio ijzerzandsteen ontgonnen, waardoor waterplassen ontstonden die geleidelijk uitgroeiden tot het karakteristieke vijverlandschap dat Terlaemen tot op vandaag bepaalt.
In 1330 kwam het domein in het bezit van Arnold V van Loon. In de daaropvolgende eeuwen wisselde Terlaemen meermaals van eigenaar. Achtereenvolgens behoorde het toe aan de families Steyvoert, de Blocquerie de Terbiest de Terlaemen, van Mombeek en, tot aan de Franse bezetting aan het einde van de achttiende eeuw, aan de familie Borgyhye. Elke eigenaarswissel liet sporen na in het beheer en de ontwikkeling van het domein, maar het landschappelijke karakter bleef grotendeels behouden.
Het huidige kasteel, dat het architecturale middelpunt van Terlaemen vormt, werd opgetrokken aan het einde van de achttiende eeuw. Het betreft een laatclassicistisch herenhuis met een rechthoekige plattegrond, voorzien van twee dakkapellen en twee haaks ingeplante, inspringende vleugels. De sobere maar evenwichtige lijstgevel wordt bekroond door een driehoekig fronton, een typisch element van de classicistische bouwstijl, die de nadruk legt op harmonie en proportie.
In 1811 verkocht graaf Jean de Borchgrave het kasteel en het domein aan Laurent Palmers. Zijn nazaten bleven het landgoed beheren en namen in 1911 officieel de naam Palmers de Terlaemen aan, waarmee zij hun verbondenheid met het domein expliciet tot uitdrukking brachten.
Een nieuwe fase in de recente geschiedenis begon in 1992, toen jonkheer-ingenieur François de Bellefroid, afkomstig uit het geslacht De Bellefroid d’Oudoumont, zich op Terlaemen vestigde. Hij had het domein geërfd van zijn tante, mevrouw Palmers de Terlaemen. Na zijn overlijden in 2015 bleef zijn echtgenote, Marie-Françoise Poswick, het kasteel bewonen tot haar dood in 2018.
Vandaag vormt Terlaemen een uitzonderlijk ensemble waarin natuur, landschap en erfgoed in een zeldzame harmonie samenkomen. Het domein blijft een stille maar indrukwekkende getuige van meer dan zeven eeuwen adellijke bewoning en van de blijvende wisselwerking tussen mens en landschap in het hart van Limburg.