Het Kasteel van Schoor is een U-vormig kasteel waarvan de oorsprong teruggaat tot de tweede helft van de achttiende eeuw, een periode waarin de classicistische architectuur in de Zuidelijke Nederlanden sterk in opmars was. Het oudste kerngebouw werd opgetrokken in een sobere maar evenwichtige classicistische stijl, gekenmerkt door symmetrie, heldere verhoudingen en een ingetogen decoratie. Deze architectuur sloot nauw aan bij de esthetische voorkeuren van de bestuurlijke en intellectuele elite van die tijd, die eenvoud en rationaliteit als uitdrukking van beschaving en status beschouwde.
Rond 1780 was het domein in handen van André Vanmuysen, senator en burgemeester van Tongeren, een invloedrijke figuur binnen het lokale en regionale bestuur. Volgens de overlevering gebruikte Vanmuysen het Schoor als maison de plaisance, een buitenverblijf waar hij zich tijdelijk kon onttrekken aan het stedelijke en politieke leven. Dergelijke lusthoven waren in de achttiende eeuw bijzonder populair bij notabelen en magistraten, die er ontspanning zochten in een landelijke omgeving. Het domein van Schoor bood hiervoor de ideale setting: een rustige, groene omgeving waar men zich kon wijden aan de jacht, wandelingen, sociale ontvangsten en het contemplatieve buitenleven, ver weg van de drukte van de stad.
In 1864 kwam het kasteel in handen van Emile de Lexhy, advocaat en volksvertegenwoordiger uit Luik, en zijn echtgenote Marie Rigo. De Lexhy behoorde tot de liberale burgerij die in de negentiende eeuw steeds meer politieke en maatschappelijke invloed verwierf. Onder hun bewoning bleef het kasteel een residentieel domein met een uitgesproken statig karakter. Na het overlijden van Emile de Lexhy hertrouwde Marie Rigo met haar rentmeester, een opmerkelijke sociale overgang die in die tijd niet vanzelfsprekend was. Deze man zou later burgemeester van Velm worden, wat aangeeft dat het domein van Schoor ook in deze periode nauw verbonden bleef met het lokale bestuur en het openbare leven.
In het eerste kwart van de twintigste eeuw onderging het kasteel een belangrijke uitbreiding met de toevoeging van een noordvleugel. Deze uitbreiding werd gerealiseerd met veel respect voor het bestaande gebouw. Hoewel zij chronologisch duidelijk van latere datum was, werd de nieuwe vleugel bewust uitgevoerd in dezelfde classicistische stijl als het oorspronkelijke achttiende-eeuwse kasteel. Door het gebruik van vergelijkbare volumes, gevelritmes en materialen bleef de architecturale samenhang bewaard, waardoor het geheel zijn harmonieuze en evenwichtige uitstraling behield. Deze keuze weerspiegelt een groeiend historisch bewustzijn in de architectuur van die periode, waarin men steeds vaker streefde naar stilistische continuïteit.
In 1930 werd het domein verkocht aan Clément Peten jr., telg uit de invloedrijke familie Peten die ook elders in de regio haar stempel drukte op het politieke en economische leven. Zestien jaar later, in 1946, kreeg het kasteel een nieuwe en ingrijpende bestemming toen de paters Jozefieten er hun intrek namen. De religieuze congregatie breidde het complex verder uit, onder meer met de bouw van een kapel, en paste het domein aan aan haar pastorale en educatieve noden. Gedurende ongeveer dertig jaar was het kasteel van Schoor een plaats van religieus leven, onderwijs en gemeenschapsvorming.
In 1962 kwam het kasteel opnieuw in privébezit, waarmee een einde kwam aan de religieuze functie van het domein. Sindsdien vervult het Kasteel van Schoor een educatieve rol als private onderwijsinstelling en talencentrum. Deze nieuwe bestemming sluit op eigentijdse wijze aan bij de historische traditie van het kasteel als plek van vorming, reflectie en culturele uitwisseling. Tot op vandaag blijft het domein zo een levendige en betekenisvolle plaats, waar geschiedenis, architectuur en onderwijs elkaar ontmoeten.