Het Wit Kasteel wordt reeds vermeld in 1396 en behoort daarmee tot de oudere adellijke sites van de regio. Oorspronkelijk was het een achterleen van de heerlijkheid Heers en bevond het zich in handen van de familie van Hinnisdael. Door opeenvolgende huwelijken ging het bezit over op verschillende adellijke geslachten: in 1604 op de familie Heusch van Zangereye, in het vierde kwart van de zeventiende eeuw op de familie de Moffart en in het eerste kwart van de achttiende eeuw op de familie de Brouckmans. Deze opeenvolging van eigenaars weerspiegelt de feodale structuur en de dynastieke verbondenheid die eeuwenlang het grondbezit bepaalden.
De oudste bewaarde delen van het huidige kasteel dateren uit de zeventiende eeuw en zijn uitgevoerd in Maaslandse renaissancestijl, een regionale bouwtraditie die zich kenmerkt door het gebruik van baksteen en natuursteen in sobere maar evenwichtige composities. Van deze oorspronkelijke constructie bleven enkel de hoeve en de zuidoostelijke hoektoren bewaard, die vandaag nog tastbare getuigen zijn van het vroegere, meer defensieve karakter van het domein.
Aan het einde van de achttiende eeuw onderging het Wit Kasteel een ingrijpende verbouwing. Het gebouw werd aangepast aan de toen heersende classicistische stijl, waarbij orde, symmetrie en representativiteit centraal stonden. In deze fase kreeg het kasteel een U-vormige plattegrond rond een voorplein, wat het statige en residentiële karakter van het complex versterkte. Naast het hoofdgebouw werden ook functionele bijgebouwen toegevoegd, waaronder een conciërgewoning uit de negentiende eeuw en een koetshuis, die samen het ensemble vervolledigen en het dagelijkse leven op het domein illustreren.
Sinds 1979 wordt het Wit Kasteel bewoond door de familie Porreye. Zij gaven het domein in 2006 een nieuwe dynamiek met de oprichting van het familiefruitbedrijf PIPO, waarmee het historische landgoed opnieuw een actieve economische functie kreeg, in harmonie met zijn landelijke context.
Het kasteel met het bijbehorende neerhof, samen met het uitgestrekte park met vijvers en toegangsdreef, werd in 1980 beschermd als monument en als dorpsgezicht. Deze bescherming onderstreept de grote historische, architecturale en landschappelijke waarde van het Wit Kasteel, dat tot op vandaag een herkenbaar en levend onderdeel vormt van het regionale erfgoed.