Te midden van de zacht glooiende landschappen verheft zich het kasteel van Warfusée, een van de meest verfijnde voorbeelden van de Lodewijk XV-architectuur in de regio. Het huidige kasteel werd in 1754 gebouwd in opdracht van Florent d’Oultremont, telg uit een oud en invloedrijk adellijk geslacht. Voor het ontwerp deed hij een beroep op architect Jean-Gilles Jacob, die erin slaagde de elegante vormentaal van de Franse rococo te verbinden met lichtere, speelse accenten die mogelijk verwijzen naar Beierse invloeden. Het resultaat is een harmonieus geheel dat zowel statigheid als verfijnde levendigheid uitstraalt en perfect is ingebed in het omringende landschap.
Reeds in 1763 kreeg Warfusée een bijzondere status, toen Charles Nicolas d’Oultremont, broer van Florent, werd benoemd tot prins-bisschop van Luik. Het kasteel fungeerde sindsdien als prinsbisschoppelijke residentie en ontving tal van hooggeplaatste gasten, waardoor het een belangrijke rol speelde in het politieke en sociale leven van het prinsbisdom in de tweede helft van de 18de eeuw.
De geschiedenis van Warfusée reikt echter veel verder terug dan het huidige gebouw. Al in de 12de eeuw was de heerlijkheid in handen van de familie Dommartin, die er een versterkte residentie bezat. Via het huwelijk van Maria van Warfusée met Ottar van Wamant kwam het domein in de lijn van de familie d’Oultremont, die zich vanaf dat moment blijvend met de plaats zou verbinden. In de loop van de 16de eeuw ging Warfusée over naar de familie Van Renesse, een invloedrijk adellijk huis binnen de Nederlanden. In 1609 werd de heerlijkheid door de keizer van het Heilige Roomse Rijk verheven tot graafschap, wat het prestige en de politieke betekenis van het domein aanzienlijk verhoogde.
De definitieve en duurzame verankering van Warfusée binnen de familie d’Oultremont volgde in 1707, toen Marie-Isabelle van Beieren-Schagen huwde met Jean François Paul Émile d’Oultremont. Hun zoon Florent gaf enkele decennia later gestalte aan het huidige kasteel, waarmee hij de lange geschiedenis van het domein een architecturale bekroning gaf die tot vandaag bewaard is gebleven.
Het kasteel van Warfusée vormt zo niet alleen een hoogtepunt van 18de-eeuwse aristocratische bouwkunst, maar ook een tastbare weerspiegeling van eeuwenlange adellijke continuïteit, dynastieke verbonden en politieke macht binnen het oude prinsbisdom Luik.