De naam Aigremont is diep verankerd in een legendarisch verleden dat teruggaat tot de vroege middeleeuwen. Volgens de overlevering was de site verbonden met de hertog van Beuves, een mythische figuur die in conflict zou zijn geweest met Karel de Grote. In het jaar 802 zou zich hier een dramatische gebeurtenis hebben afgespeeld waarbij Lohier, een zoon van Karel de Grote, tijdens een handgemeen met de hertog het leven liet. Hoewel deze episode veeleer tot het domein van de legende behoort dan tot dat van de strikt verifieerbare geschiedenis, illustreert zij hoe vroeg de plek van Aigremont reeds werd geassocieerd met macht, strijd en symbolisch gezag.
Vanaf de late middeleeuwen treedt Aigremont duidelijker naar voren in de geschreven bronnen. Het domein werd een strategisch en politiek beladen bolwerk, wat blijkt uit de aanwezigheid van markante figuren uit de Luikse geschiedenis. Een van de beruchtste bewoners was Willem van der Marck, bijgenaamd “het zwijn van de Ardennen”, een invloedrijke en gewelddadige edelman die zich herhaaldelijk verzette tegen het gezag van de prins-bisschoppen van Luik. In de tweede helft van de 15de eeuw maakte hij van Aigremont een van zijn steunpunten. In 1474 werd hij daar echter belegerd en gedwongen zich over te geven aan de prins-bisschop. Zijn opstandige levensloop eindigde tien jaar later, toen hij in Maastricht werd onthoofd. Deze episode bevestigt de rol van Aigremont als toevluchtsoord en machtscentrum in een woelige periode van politieke en militaire conflicten.
Het kasteel dat Willem van der Marck bewoonde, was in de 16de eeuw heropgebouwd op de resten van een oudere versterking. Ondanks deze herstellingen raakte het gebouw in de loop van de tijd in verval. In 1715 kwam het domein in handen van Mathias Clercx, kanunnik van de Luikse kathedraal en een van de rijkste grondbezitters van het prinsbisdom. De familie Clercx bekleedde een vooraanstaande positie binnen de geestelijke en economische elite van Luik, wat zich weerspiegelde in hun ambitie om Aigremont om te vormen tot een residentie die hun status waardig was.
Omdat het bestaande kasteel bouwvallig was geworden, besloot Mathias Clercx niet tot een eenvoudige restauratie, maar tot de oprichting van een volledig nieuw kasteel op een aangrenzend terrein. Het resultaat was een uitzonderlijk elegant landhuis, ontworpen volgens de klassieke architecturale principes van het begin van de 18de eeuw. Het gebouw onderscheidt zich door zijn evenwichtige proporties, sobere maar verfijnde gevels en het gebruik van zorgvuldig gemetselde kalkbreuksteen. Het interieur werd ingericht in een rijke barokstijl, met een opmerkelijke aandacht voor decoratie, ruimtelijke samenhang en representatie. Opvallend is dat zowel de structuur als de aankleding van het kasteel sinds de 18de eeuw slechts minimaal zijn gewijzigd, wat Aigremont tot een zeldzaam gaaf bewaard voorbeeld van een adellijke residentie uit die periode maakt.
Het kasteel bleef meer dan tweeënhalve eeuw in handen van de familie Clercx, tot het in 1971 werd overgedragen aan de Koninklijke Vereniging der Historische Woonsteden. Deze organisatie nam het beheer op zich met het oog op het behoud en de ontsluiting van het monument. Vandaag is het kasteel van Aigremont toegankelijk voor het publiek en vervult het daarnaast een actieve rol als locatie voor recepties, huwelijken en culturele evenementen. Zo blijft het domein niet alleen een tastbare getuige van een lange en gelaagde geschiedenis, maar ook een levendige plek waar erfgoed en hedendaags gebruik elkaar ontmoeten.