Het kasteel van Seraing-le-Château, gelegen in het Luikse landschap aan de rand van de Maasvallei, behoort tot de oudste bekende versterkte sites van de regio. De naam duikt reeds op in de geschreven bronnen in 956, wat wijst op een zeer vroege bezetting. In deze beginfase ging het vermoedelijk om een bescheiden versterkte hoeve of curtis, strategisch ingeplant in een gebied waar feodale machtsstructuren zich nog volop aan het vormen waren. De ligging maakte controle mogelijk over landbouwgronden en lokale doorgangswegen, wat het domein al vroeg een militair en economisch belang gaf.
Rond het jaar 1300 werd deze vroege versterking door Thierry Tabareau omgevormd tot een echte vesting. In deze periode kreeg het complex een uitgesproken defensief karakter, aangepast aan de feodale conflicten die de regio kenmerkten. Massieve muren, torens en mogelijk grachten maakten van Seraing-le-Château een veilige residentie én een machtsinstrument binnen het lokale heerlijkhedennetwerk.
In de loop van de veertiende eeuw kwam het kasteel in handen van de familie de la Marck, een invloedrijk adellijk geslacht van Westfaalse oorsprong dat zich stevig had verankerd in de Zuidelijke Nederlanden. Hun bezittingen strekten zich uit van de Ardennen tot diep in de Maasvallei, en zij speelden een prominente rol in de politieke en militaire geschiedenis van het prinsbisdom Luik. Onder hun bewind werd Seraing-le-Château niet alleen een residentie, maar ook een strategisch steunpunt binnen hun territoriale machtsbasis.
In de vijftiende eeuw verwierf het kasteel bijzondere bekendheid als toevluchtsoord van Willem de la Marck, een van de meest beruchte figuren uit de Luikse geschiedenis. Bijgenaamd ‘het zwijn van de Ardennen’, stond hij symbool voor de gewelddadige conflicten tussen de Luikse adel en de kerkelijke overheid. Vanuit zijn verschillende burchten, waaronder Seraing-le-Château, voerde hij een nietsontziende strijd tegen de prins-bisschoppen van Luik. Het kasteel kreeg in deze periode een reputatie als plaats van verzet en machtsuitoefening, nauw verbonden met de turbulente politieke realiteit van de late middeleeuwen.
De heerlijkheid bleef in handen van de nakomelingen van de familie de la Marck tot 1774. In dat jaar ging het domein door erfopvolging over naar Charles d’Arenberg, lid van een van de meest vooraanstaande adellijke families van de Zuidelijke Nederlanden. De familie d’Arenberg behield het bezit tot de Franse Revolutie, die met de afschaffing van het feodale stelsel een definitief einde maakte aan de oude heerlijkheidsstructuren.
In 1812 werd het kasteel verkocht aan Warner van Oultremont, waarmee een nieuwe fase in de geschiedenis van het domein aanving. Het negentiende-eeuwse bestaan van het kasteel werd echter bruusk onderbroken door een zware brand in 1869, die grote delen van het complex verwoestte. Bij de daaropvolgende heropbouw werd gekozen voor een eclectische benadering, typisch voor de negentiende eeuw, waarbij verschillende neo-stijlen werden gecombineerd. Deze reconstructie gaf het kasteel een nieuw, romantisch karakter, dat slechts losjes verwees naar zijn middeleeuwse oorsprong.
Rond het midden van de twintigste eeuw, omstreeks 1950, volgde een nieuwe restauratiecampagne onder leiding van de familie Radzitzky van Ostrowick. Baron Ivan Radzitzky, conservator aan de Universiteit van Luik, betrok het kasteel samen met zijn echtgenote, gravin Jacqueline de T’Serclaes van Wommersom. Onder hun bewoning werd het gebouw opnieuw gestabiliseerd en aangepast aan residentieel gebruik, zij het met respect voor het historische karakter. Het huwelijk bleef kinderloos, waardoor het domein later opnieuw van eigenaar zou wisselen.
In november 2003 werd het kasteel opnieuw zwaar getroffen door een brand, die aanzienlijke schade aanrichtte en het gebouw jarenlang in een staat van verval achterliet. Pas na een langdurige en complexe restauratie, die acht jaar in beslag nam, kon het kasteel opnieuw worden gered. In 2023 werd Seraing-le-Château heropend, ditmaal met een nieuwe bestemming. Vandaag herbergt het kasteel gastenkamers en een evenementenzaal, waarmee het een hedendaagse functie combineert met een uitzonderlijk rijk verleden dat meer dan duizend jaar omspant.