Het Château de Fond l’Evêque ligt afgezonderd in een uitgestrekt parklandschap en is bereikbaar via een lange dreef met kastanjebomen, die reeds bij de nadering het besloten en historische karakter van het domein benadrukt. Het huidige complex bestaat uit verschillende gebouwen die gegroepeerd zijn rond een centrale binnenplaats. Deze configuratie weerspiegelt een geleidelijke ontwikkeling over meerdere eeuwen, waarbij opeenvolgende bouwcampagnes het kasteel telkens aanpasten aan nieuwe functies en esthetische opvattingen.
De vroegste sporen van bebouwing op deze site dateren uit de vijftiende eeuw. In die periode was er sprake van een eerder rustiek geheel, vermoedelijk bestaande uit landbouwgebouwen die verbonden waren met een feodale exploitatie van het omliggende land. Het domein fungeerde toen voornamelijk als economisch steunpunt, eerder dan als representatieve residentie. Architectonische resten uit deze fase zijn schaars, maar de algemene structuur van het domein wijst op een oorspronkelijke hoeve- of herenboerderijfunctie.
In de zeventiende eeuw onderging het hoofdgebouw een belangrijke herbouwfase. De voorgevel werd grotendeels opnieuw opgetrokken in baksteen en kalksteen, materialen die typerend zijn voor de regionale bouwtradities van die tijd. Deze ingreep markeert de overgang van een louter agrarisch complex naar een meer statige residentie. In de achttiende eeuw werd de voorgevel opnieuw aangepast en kreeg hij het uitzicht dat grotendeels tot op vandaag bewaard is gebleven. Deze latere ingrepen brachten meer symmetrie en verfijning, in overeenstemming met de architecturale smaak van de vroegmoderne periode.
De aanwezigheid van een vijver in de onmiddellijke omgeving van het kasteel wijst erop dat het domein vermoedelijk ooit was omgeven door een vestinggracht. Hoewel deze gracht haar oorspronkelijke verdedigende functie in de loop der tijd verloor, bleef het water een belangrijk landschappelijk element dat het kasteel visueel en symbolisch afbakende van zijn omgeving.
Gedurende de volgende eeuwen kende het Château de Fond l’Evêque een afwisselende geschiedenis van bewoning en verbouwing. Talrijke families volgden elkaar op als eigenaars, waarbij elke generatie het gebouw aanpaste aan de noden en smaak van haar tijd. Hierdoor ontstond een gelaagd geheel waarin verschillende bouwstijlen en functies naast elkaar bestaan.
Een beslissend moment in de moderne geschiedenis van het kasteel vond plaats in 1921, toen Charles Fabry, bankier en financier, het initiatief nam tot een grondige herbouw en modernisering van het domein. Onder zijn impuls werden de bestaande gebouwen heringericht en aangepast aan de comforteisen van de twintigste eeuw, zonder daarbij het historische karakter volledig uit te wissen. Deze campagne gaf het kasteel zijn huidige vorm en samenhang.
Sinds 1983 vervult het Château de Fond l’Evêque een geheel nieuwe en uitzonderlijke rol.
Het domein werd ingericht als Tibetaans instituut en wordt sindsdien bewoond door volgelingen van de Dalai Lama. Daarmee kreeg het kasteel een spirituele en culturele bestemming die sterk contrasteert met zijn feodale en agrarische verleden, maar die tegelijk aansluit bij de eeuwenoude traditie van het domein als plaats van afzondering, reflectie en continuïteit.