Diep verscholen in een beschut dal tussen zacht glooiende heuvels ligt het kasteel van Abée, omgeven door brede slotgrachten die niet alleen een defensieve functie hadden, maar ook het statige en afgezonderde karakter van het domein benadrukten. Deze ligging, typisch voor middeleeuwse waterkastelen in de streek, onderstreept zowel de strategische als de symbolische betekenis van Abée binnen het feodale landschap van het prinsbisdom Luik.
Reeds in de veertiende eeuw werd het kasteel beschouwd als een van de welvarendste en meest invloedrijke residenties van de regio. In die periode was het eigendom van de familie Hemricourt, een vooraanstaand Luiks adellijk geslacht dat nauw betrokken was bij het politieke en juridische leven van het prinsbisdom. Onder hun beheer ontwikkelde Abée zich tot een belangrijk machtscentrum, zowel economisch als bestuurlijk.
In de vijftiende eeuw ging het domein over naar de familie Blehen, die het kasteel meer dan een eeuw in bezit hield. Hun heerschappij kwam in 1565 ten einde met het overlijden van Jean de Blehen, die zonder wettige erfgenamen stierf. Via erfopvolging kwam Abée vervolgens in handen van Hendrik van Eynatten, heer van Tinlot. Deze familie zou het kasteel bijna twee eeuwen lang bewonen en gaf het domein in grote mate zijn huidige architecturale vorm.
Tijdens deze lange periode van bewoning onderging het kasteel ingrijpende verbouwingen. Het bovenste gedeelte van de oorspronkelijke donjon werd afgebroken en vervangen door een verfijnde achthoekige torenspits, bekleed met leien, die het silhouet van het kasteel een eleganter en minder militair karakter verleende. Naast de middeleeuwse kern werd een ruim woongebouw in zandsteen opgetrokken, dat inspeelde op het groeiende comfort en de representatieve eisen van de vroegmoderne adel. Boven de massieve kelders verrees bovendien een robuuste vierkante toren, die zowel defensieve als residentiële functies kon vervullen.
Het kasteel maakte deel uit van een groter landgoed met een uitgesproken agrarische functie. De bijbehorende boerderij speelde hierin een centrale rol. Na een zware brand werd deze in 1828 heropgebouwd, waardoor de economische exploitatie van het domein verzekerd bleef. Deze heropbouw past in een bredere negentiende-eeuwse tendens waarbij oude adellijke domeinen werden aangepast aan nieuwe landbouwkundige en economische noden.
Tot aan de Franse Revolutie vervulde het kasteel van Abée bovendien een belangrijke juridische rol. Het fungeerde als zetel van een hoger gerechtshof, waar recht werd gesproken in naam van de landsheer en waar men in beroep kon gaan tegen vonnissen van lagere rechtbanken, met name die van de schepenen van Luik. Deze functie bevestigt de aanzienlijke bestuurlijke betekenis die Abée binnen de regio Tinlot en het bredere Luikse rechtsgebied genoot.
Vandaag is het kasteel privébezit en niet toegankelijk voor het publiek. Ondanks zijn afgesloten karakter blijft het, dankzij zijn opmerkelijk goed bewaarde structuur en harmonieuze inpassing in het landschap, een markante en stille getuige van de feodale, juridische en agrarische geschiedenis van de streek.