Van de oorspronkelijke constructie van het Château de Forêt, waarvan de stichting teruggaat tot de Karolingische periode, is geen enkele geschreven of beeld beschrijvende bron bewaard gebleven. Niettemin wijzen archeologische aanwijzingen erop dat zich hier reeds in de vroege middeleeuwen een versterkte residentie bevond, strategisch gelegen in een bosrijk gebied dat zowel natuurlijke bescherming bood als controle over de omliggende routes mogelijk maakte.
Tijdens de middeleeuwen kreeg het domein een uitgesproken militair karakter. Het kasteel werd aangepast aan de noden van zijn tijd en onderging verschillende versterkingen, waarbij verdedigingsmuren, torens en andere militaire structuren werden toegevoegd. Deze opeenvolgende aanpassingen weerspiegelen de instabiele politieke en militaire context van het prinsbisdom Luik en de omliggende gebieden, waar conflicten tussen lokale heren, kerkelijke machthebbers en buitenlandse mogendheden schering en inslag waren.
In de 17de eeuw brak een nieuw hoofdstuk aan in de geschiedenis van het kasteel. De defensieve functie maakte geleidelijk plaats voor een residentiële en representatieve rol. Op de fundamenten van oudere structuren verrees een nieuw kasteel in rococostijl, gekenmerkt door elegantie, symmetrie en verfijnde decoratieve elementen. Slanke torens flankeerden het hoofdgebouw en verleenden het geheel een statige maar sierlijke uitstraling, geheel in overeenstemming met de aristocratische wooncultuur van die periode.
Het Château de Forêt werd echter onlosmakelijk verbonden met een van de meest tragische episodes uit de 20ste-eeuwse geschiedenis. In september 1944, tijdens de bevrijding van België door de geallieerde troepen, voerden de Duitse bezettingsmacht en hun collaborateurs nog een reeks meedogenloze vergeldingsacties uit. Het dorp Forêt werd het toneel van een van deze gruweldaden. Binnen de muren van het kasteel was het hoofdkwartier gevestigd van het Belgische verzet, meer bepaald van het Geheime Leger. Als vergelding voor verzetsactiviteiten werd het kasteel aangevallen en in brand gestoken. Vijfenzestig jonge verzetsstrijders kwamen om het leven, hetzij tijdens de gevechten, hetzij door standrechtelijke executies. Het kasteel werd volledig verwoest en bleef als een zwartgeblakerde ruïne achter, een pijnlijke herinnering aan de wreedheden van de oorlog.
Na de Tweede Wereldoorlog werd het domein heropgebouwd, ditmaal in neo-Maaslandse stijl, een bewuste keuze die aansluiting zocht bij de regionale architecturale traditie en het historische karakter van de site wilde herstellen. Deze heropbouw gaf het Château de Forêt opnieuw een waardige uitstraling, terwijl het tegelijk fungeerde als plaats van herinnering.
Gedurende vele jaren was het kasteel eigendom van barones Delmarmole. In latere tijden kwam het in handen van de Autrefois-groep, verbonden aan Danone, die instaat voor het onderhoud en het behoud van het gebouw. Door deze zorgvuldige instandhouding blijft het Château de Forêt vandaag een plek waar eeuwen geschiedenis samenkomen, van Karolingische oorsprong tot moderne herdenking.