Hoewel het kasteel van Wégimont vermoedelijk zijn oorsprong vindt in de 13de eeuw, verschijnen de eerste zekere archiefvermeldingen pas in 1574. Over deze vroege periode is weinig met zekerheid bekend, maar aangenomen wordt dat het domein aanvankelijk bestond uit een versterkte residentie die deel uitmaakte van het feodale netwerk van de regio. In 1636 werd het complex vrijwel volledig verwoest, waarschijnlijk als gevolg van de talrijke militaire conflicten en doortochten die het Prinsdom Luik en zijn omgeving in de 17de eeuw teisterden.
Een beslissend keerpunt in de geschiedenis van Wégimont kwam er in 1756, toen het domein werd aangekocht door de familie d’Oultremont. Dit oude en invloedrijke adellijke geslacht speelde een belangrijke rol in het politieke en maatschappelijke leven van het prinsbisdom Luik. Onder hun impuls werd het kasteel grondig heropgebouwd en kreeg het zijn huidige architecturale vorm. Het nieuwe gebouw werd opgetrokken in de stijl van Lodewijk XIV en combineert strakke symmetrie, monumentale volumes en representatieve gevels met een zorgvuldige inpassing in het omringende landschap. Het kasteel fungeerde voortaan als een statige buitenresidentie die de status en het prestige van zijn eigenaars weerspiegelde.
Na de Eerste Wereldoorlog kwam het domein in handen van de provincie Luik. Hoewel het kasteel reeds vroeg werd beschouwd als een waardevol patrimonium, duurde het tot 1937–1938 voordat het effectief voor het publiek werd opengesteld. Die nieuwe bestemming werd echter brutaal onderbroken door het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog. In 1942 namen de Duitse bezettingsautoriteiten het kasteel in beslag en wezen het toe aan de Lebensborn-vereniging, een organisatie opgericht onder impuls van Heinrich Himmler. In het kader van deze nationaalsocialistische ideologie werden ongehuwde vrouwen van vermeend “Arische” afkomst hier onder toezicht van de SS ondergebracht om te bevallen. Deze periode vormt een bijzonder duister hoofdstuk in de geschiedenis van Wégimont en laat een blijvende morele en historische schaduw na.
Tijdens de geallieerde opmars in 1944–1945 werd het domein overgenomen door de bevrijdende troepen. Ook na de oorlog kende het kasteel geen ononderbroken rust. Op 26 mei 1964 werd het getroffen door een zware brand die een diepe indruk naliet. Daarbij kwamen zeventien mensen om het leven, voornamelijk oudere bewoners die op dat ogenblik in het gebouw verbleven. Deze tragedie markeerde een nieuw keerpunt in de omgang met het kasteel en zijn functie.
Vandaag maakt het kasteel van Wégimont deel uit van een uitgestrekt provinciaal recreatiedomein. Het gebouw herbergt een centrum voor toerisme en artistieke activiteiten en vormt samen met het omliggende park een belangrijke ontmoetingsplaats voor ontspanning en cultuur. Als architecturaal monument en als stille getuige van zowel aristocratische grandeur als historische tragedies blijft Wégimont een betekenisvolle plaats in het collectieve geheugen van de regio.