Het kasteel van Ochain heeft een lange en complexe ontstaansgeschiedenis die haar wortels heeft in de middeleeuwen. De vroegst bekende heren van het domein waren leden van de familie Ochain, een lokale adellijke lijn die volgens de overlevering zou afstammen van Robert, hertog van Normandië en vader van Willem de Veroveraar. Hoewel deze genealogische claim moeilijk historisch te verifiëren is, wijst zij wel op het prestige dat de familie zichzelf toedichtte en op haar vroege inbedding in de feodale structuren van de regio.
De precieze datum van de stichting van het kasteel is niet met zekerheid vast te stellen. Archeologische en bouwkundige aanwijzingen suggereren echter dat de massieve donjon, die tot op vandaag het silhouet van het complex bepaalt, in de loop van de dertiende eeuw werd opgetrokken. Deze toren vervulde oorspronkelijk een uitgesproken defensieve functie en maakte vermoedelijk deel uit van een versterkt geheel dat zowel diende ter bescherming van de bewoners als ter controle van het omliggende gebied.
In de zeventiende eeuw onderging het domein een belangrijke ontwikkelingsfase. In deze periode werd het kasteel uitgebreid en aangepast aan de veranderende noden van de adel, die steeds meer belang hechtte aan comfort en representatie naast militaire veiligheid. De huidige hoofdgevel, de bijhorende woonvertrekken voor personeel en economische functies, evenals de aanleg of herstructurering van de slotgrachten, dateren grotendeels uit deze eeuw. Het kasteel evolueerde toen van een hoofdzakelijk defensieve burcht naar een residentieel adellijk verblijf.
Tijdens de achttiende en negentiende eeuw volgden verdere ingrepen die het karakter van het kasteel opnieuw wijzigden. De gebouwen werden heringericht volgens de smaak en levensstijl van de tijd, met meer aandacht voor symmetrie, lichtinval en wooncomfort. Interieurs werden aangepast, en het geheel kreeg een meer uitgesproken statig en residentieel karakter, in overeenstemming met de toenmalige opvattingen over aristocratisch wonen.
Vanaf de vijftiende eeuw tot het einde van de negentiende eeuw was het kasteel vrijwel onafgebroken in handen van de familie Mercy-Argenteau, een invloedrijke adellijke familie die een blijvende stempel drukte op zowel de architectuur als het landschap rond het domein. Onder hun bewind werd het kasteel niet alleen onderhouden en aangepast, maar ook ingebed in een groter landgoed dat het prestige en de macht van de familie onderstreepte.
Na het uitsterven of vertrek van de familie Mercy-Argenteau kwam het eigendom in handen van Claude Rarecourt Valley, graaf van Pimodan. Deze overgang markeerde het einde van een eeuwenlange familiale continuïteit. In de loop van de twintigste eeuw werd het onderhoud van het omvangrijke domein steeds moeilijker te dragen. In 1951 zag de familie Pimodan zich genoodzaakt afstand te doen van het beheer wegens de hoge kosten die gepaard gingen met het behoud van het historische gebouw.
Daarop werd het kasteel gedurende bijna dertig jaar beheerd en bewoond door twee religieuze gemeenschappen, die het een nieuwe, meer collectieve en functionele bestemming gaven. Door de geleidelijke afname van religieuze roepingen en de blijvende financiële lasten bleek ook dit gebruik op termijn niet houdbaar. Uiteindelijk werd het domein herbestemd tot een verpleeg- en rusthuis, waarmee het kasteel een nieuwe maatschappelijke rol kreeg, ver verwijderd van zijn oorspronkelijke feodale en adellijke functies, maar wel in continuïteit met zijn lange geschiedenis van bewoning en aanpassing aan veranderende tijden.