Het kasteel van Belle-Maison ligt net buiten de dorpskern van Marchin-Belle-Maison en beheerst de noordelijke flank van de vallei van de Ry de Wappe, een bescheiden maar schilderachtige zijbeek van de Hoyoux. De ligging, licht verheven boven het landschap, verleende het domein niet alleen een strategisch uitzicht, maar onderstreepte ook de representatieve ambities van zijn eigenaars. Na de verwerving van de heerlijkheid in 1696 liet Gérard-François van Bruel het bestaande wooncomplex uitbreiden met een bakstenen toren. Deze toevoeging had een duidelijke symbolische functie: zij moest het statuut van de woning als heerlijke hofstede bevestigen en zichtbaar maken. De toren fungeerde bovendien als scharnierpunt tussen de oudere residentie en het nieuwe kasteelproject dat later door zijn kleinzoon, Willem van Bruel, werd gerealiseerd.
Het huidige kasteel werd voltooid in 1734 en vormt een harmonieus voorbeeld van een klassiek landhuis, opgetrokken in bak- en hardsteen. Op het fronton prijkt het jaartal 1726, dat verwijst naar het begin van de bouwwerken. Het hoofdgebouw wordt geflankeerd door twee korte zijvleugels, elk afgesloten met een toren en overdekt met een mansardedak, wat het geheel een evenwichtige en monumentale uitstraling verleent. De symmetrische opbouw en de sobere maar verzorgde ornamentiek sluiten nauw aan bij de architecturale smaak van de eerste helft van de 18de eeuw.
Bijzonder opmerkelijk is de slotkapel die werd ingericht in de zuidoostelijke toren. Deze ruimte getuigt van een verfijnd artistiek programma. Het rijk uitgewerkte stucwerk wordt traditioneel toegeschreven aan de gebroeders Moretti, terwijl de plafondschildering het werk zou zijn van de Luikse kunstenaar H. Deprez. Samen verlenen zij de kapel een uitzonderlijk decoratief karakter, dat contrasteert met de meer ingetogen architectuur van de buitenzijde.
In 1831 ging het kasteel door erfopvolging over in handen van Victor-Emmanuel, graaf van Robiano. Sindsdien bleef Belle-Maison onafgebroken bewoond door afstammelingen van deze familie. Deze opmerkelijke continuïteit maakt het kasteel tot een zeldzaam voorbeeld van een adellijk landgoed dat niet alleen zijn architecturale integriteit heeft weten te bewaren, maar ook zijn familiale en historische identiteit door de eeuwen heen heeft behouden.