De geschiedenis van het Château Snyers, ook bekend onder de naam Château de la Valette, vangt aan in het begin van de 16de eeuw. In 1505 werd het oorspronkelijke versterkte kasteel, dat tot dan toe een uitgesproken defensieve functie had vervuld, grotendeels verwoest door een brand. Op dezelfde locatie besloot men een nieuw gebouw op te trekken dat beter aansloot bij de veranderende leefomstandigheden en woonidealen van de renaissanceperiode. Het nieuwe kasteel combineerde nog elementen van versterking met een grotere aandacht voor comfort, representatie en residentieel gebruik.
Tijdens de zeventiende eeuw werd het domein herhaaldelijk geconfronteerd met de gevolgen van de vele oorlogen die de regio teisterden. Troepenbewegingen, plunderingen en militaire bezettingen lieten hun sporen na, waardoor het kasteel aanzienlijke schade opliep. Deze periode van instabiliteit leidde tot verval, dat pas aan het einde van de achttiende eeuw grondig werd aangepakt.
In 1791 nam markies Jean-Claude-Bernardin de la Valette het initiatief tot een ingrijpende heropbouw en verfraaiing van het kasteel. Als kamerheer van de keizer van Oostenrijk behoorde hij tot de hogere adel en beschikte hij over de middelen en het netwerk om het domein om te vormen tot een elegant herenhuis dat aansloot bij de aristocratische smaak van zijn tijd. Samen met zijn echtgenote, Marie-Catherine-Théodore de Kettenis, gaf hij het kasteel zijn huidige, harmonieuze uitstraling. Jean-Claude-Bernardin de la Valette was afkomstig uit Marcols-les-Eaux in Frankrijk, waar zijn familie tot het midden van de achttiende eeuw gevestigd was, en bracht duidelijke Franse invloeden mee in de architecturale en landschappelijke vormgeving.
Het herbouwde kasteel werd uitgevoerd in baksteen en kreeg een monumentaal en tegelijk verfijnd karakter. De gevels worden geaccentueerd door slanke, spits toelopende torens die het silhouet van het gebouw bepalen en verwijzen naar de aristocratische status van de bewoners. Rondom het kasteel werd een park aangelegd dat niet alleen diende als decoratief landschap, maar ook als statige toegang tot het domein. Een lange, zorgvuldig aangelegde dreef verbindt het kasteel op harmonieuze wijze met het nabijgelegen klooster van de Clarissen, wat het geheel een bijzondere samenhang en sereniteit verleent.
In de loop van de negentiende eeuw onderging het Château de la Valette verdere verfijningen en aanpassingen. Deze ingrepen waren erop gericht het comfort te verhogen en het esthetische karakter van het landgoed te versterken, zonder afbreuk te doen aan de architecturale eenheid die in de achttiende eeuw was gecreëerd. Interieurs werden gemoderniseerd, terwijl het park werd aangepast aan de landschappelijke smaak van de tijd.
Na verschillende eigendomsoverdrachten kwam het kasteel uiteindelijk in handen van Louis-Joseph Snyers, notaris en voormalig burgemeester van Hannuit. Onder zijn naam werd het domein blijvend met de familie Snyers verbonden. Tot op heden blijft het Château Snyers een markant voorbeeld van de evolutie van een middeleeuws versterkt kasteel naar een statig herenhuis, waarin meerdere eeuwen geschiedenis, architectuur en adellijke levensstijl samenkomen.