Al in de 14de eeuw bevond zich op de site van het huidige château d’Ouhar een versterkte toren, die fungeerde als verdedigingswerk binnen de Avouerie van Anthisnes. Deze voogdij, een feodaal rechtsgebied dat bescherming en rechtspraak combineerde, stond in die periode onder de controle van de familie Soheit, die de toren als militair en bestuurlijk steunpunt gebruikte. De aanwezigheid van deze vroege versterking onderstreept het strategische belang van de locatie binnen het feodale netwerk van de regio.
Het huidige kasteel werd omstreeks 1647 opgetrokken in opdracht van Laurent de Charneux en zijn echtgenote Isabelle de Courtejoie, vermoedelijk op of nabij de fundamenten van de oudere toren. Met deze bouw werd de nadruk verlegd van pure verdediging naar residentieel comfort en representatie, zonder het statige en beschermende karakter volledig los te laten. Het hoofdgebouw vertoont een evenwichtige, tegelijk massieve en slanke opbouw, kenmerkend voor de Maaslandse renaissancestijl. Het werd uitgevoerd in een combinatie van baksteen en kalksteen, materialen die in de streek ruim voorhanden waren en die een verfijnd kleur- en textuurcontrast opleveren. Een smalle toren, bekroond met een bolvormige spits, verleent het geheel een herkenbaar silhouet en verwijst naar de vroegere militaire functie van de site.
De bijgebouwen onderscheiden zich duidelijk van het hoofdvolume. Zij zijn opgetrokken uit lokale natuursteen en dateren uit het einde van de 19de eeuw, een periode waarin veel adellijke domeinen werden aangepast aan de noden van een gemoderniseerde land- en huishoudelijke exploitatie. Ondanks deze latere toevoegingen bleef de samenhang van het ensemble bewaard.
In 1842 onderging het kasteel een grondige restauratie, uitgevoerd naar plannen van architect Peerlaert. Bij deze werken werd bijzondere aandacht besteed aan het respecteren van de oorspronkelijke 17de-eeuwse bouwstijl, wat wijst op een vroeg historisch bewustzijn bij de eigenaars. Ook de bijgebouwen kregen in deze fase hun definitieve vorm, in harmonie met het bestaande kasteel.
Opmerkelijk is de continuïteit van het eigendom: doorheen de eeuwen bleef het château d’Ouhar in handen van afstammelingen van de oorspronkelijke familie, een zeldzaamheid in de regio. Vandaag wordt het kasteel nog steeds als privéwoning bewoond, onder meer door Bernard de Maleingreau, die zo deel uitmaakt van een lange traditie van residentieel gebruik. Het château d’Ouhar vormt daarmee een levend voorbeeld van de evolutie van een feodale versterking tot een verfijnde adellijke residentie, diep verankerd in de geschiedenis van Anthisnes en haar omgeving.