Saint-Fontaine vormde eeuwenlang een zelfstandige heerlijkheid die ressorteerde onder het feodale hof van Luik, een juridische en bestuurlijke structuur die de machtsverhoudingen binnen het prinsbisdom bepaalde. In 1345 bevond het leengoed zich in handen van Wathy de Cent-Fontaine, een lokale heer die het domein in datzelfde jaar verkocht aan Olivier d’Ohey. Met deze overdracht begon een lange periode van continuïteit: de familie d’Ohey en haar nakomelingen bleven tot het begin van de 18de eeuw eigenaar van Saint-Fontaine en verankerden hun macht en aanwezigheid in het landschap.
Na deze fase van erfelijk bezit volgde een complexere eigendomsgeschiedenis, kenmerkend voor de adel in de vroegmoderne tijd. Het domein kwam achtereenvolgens in handen van de familie Haultepenne en daarna van baron de Eynatten, heer van Abée. In de tweede helft van de 18de eeuw werd Saint-Fontaine uiteindelijk opgesplitst, een ingreep die wijst op financiële, familiale of juridische herschikkingen. Twee derde van de heerlijkheid ging over naar barones de Masbourg en later naar graaf Lannoy, terwijl het resterende derde deel werd verworven door graaf Horion, grootprovoost van de kathedraal van Luik. Deze verdeling illustreert zowel de versnippering van feodale eigendommen als de nauwe verwevenheid tussen wereldlijke en kerkelijke elites.
Het middeleeuwse kasteel of de oorspronkelijke burcht van Saint-Fontaine werd in de loop der tijd zwaar beschadigd en uiteindelijk door brand verwoest. Rond 1820 gaf graaf Emile de Liedekerke opdracht tot een heropbouw op de oude site. Deze wederopbouw was aanvankelijk provisorisch van aard, maar resulteerde in een nieuw kasteel met een uitgesproken negentiende-eeuws karakter. Het gebouw werd opgevat volgens een sobere, kubusvormige plattegrond en ingeplant in een uitgestrekt landschapspark. Dankzij zijn ligging bood het kasteel een vrij en panoramisch uitzicht over de vallei van de Ossogne, wat het residentiële en esthetische karakter van het domein sterk benadrukte.
In de loop van de 19de eeuw ging Saint-Fontaine over naar de familie Cornet d’Elzius, die het kasteel verder aanpaste aan de smaak en representatiebehoeften van de hogere adel. Rond 1900 werd de voorgevel ingrijpend hertekend en georiënteerd naar de binnenplaats, wat de ceremoniële toegang en de symmetrische uitstraling van het geheel versterkte. Een bijzonder kenmerk van deze verbouwing was de toevoeging van een doorlopende terracotta balustrade die het gebouw langs alle zijden bekroonde. Dit decoratieve element verleende het kasteel een elegante en bijna Italiaanse toets en onderstreepte het statige karakter van de residentie.
Het park van Saint-Fontaine bewaart bovendien een uitzonderlijk erfgoedobject dat de geschiedenis van het domein nog verder verdiept: de kapel van Notre-Dame. Dit romaans gebouw uit de 12de eeuw vormt een zeldzaam en waardevol overblijfsel van de vroegmiddeleeuwse fase van de site. Met haar sobere architectuur en spirituele uitstraling getuigt de kapel van de religieuze en culturele betekenis die Saint-Fontaine al eeuwenlang draagt. Samen vormen het kasteel, het park en de kapel een historisch ensemble dat de opeenvolgende lagen van feodale macht, adellijke wooncultuur en religieuze traditie op indrukwekkende wijze samenbrengt.