In het jaar 1524 verrees in het landelijke gehucht Lincé een versterkte woning die deel uitmaakte van een agrarisch domein met een boerderij en diverse bijgebouwen. Deze constructie, opgetrokken uit lokaal gewonnen natuursteen, beantwoordde aan de defensieve en economische noden van haar tijd en combineerde woonfunctie met bescherming. Het geheel vormde de kern van een bescheiden heerlijk verblijf, ingebed in het landelijke weefsel van de streek.
Gedurende meerdere eeuwen behield het domein zijn hoofdzakelijk rurale en defensieve karakter, totdat in 1811 een ingrijpende verandering plaatsvond. In dat jaar kwam het eigendom in handen van de familie Macar, die besloot het bestaande versterkte huis te transformeren tot een volwaardig kasteel. Daarbij werd het gebouw uitgebreid en heringericht volgens de esthetische en residentiële normen van het begin van de 19de eeuw. Het nieuwe kasteel kreeg een vrijwel vierkante plattegrond en werd aan de zuidzijde versterkt met twee massieve ronde hoektorens, die niet alleen een symbolische verwijzing vormden naar de feodale architectuur, maar ook bijdroegen aan de monumentale uitstraling van het geheel. De architectuur bleef trouw aan de regionale bouwtraditie, met sobere lijnen, robuuste volumes en een harmonieus gebruik van natuursteen.
Aan het einde van de 19de eeuw kende het kasteel opnieuw een belangrijke ontwikkelingsfase. In 1897 werd aan de oostzijde een aanzienlijke uitbreiding gerealiseerd. Bij deze werken werden oudere bouwdelen geïntegreerd in een nieuw ontwerp, waarin functionaliteit en decoratieve elementen samengingen. Onder meer een elegante galerij en een torentje met een interne trap werden toegevoegd. Deze ingrepen verleenden het kasteel een meer uitgesproken romantisch karakter, geheel in de geest van de belle époque, waarin historische referenties en pittoreske vormen opnieuw in de belangstelling stonden.
Vandaag bevindt het Château de Lincé zich in privébezit van Philippe de Pierpont en Christine de Viron. Zij waken over het behoud van het domein en dragen zorg voor dit architecturale en historische erfgoed, dat door zijn gelaagde ontwikkeling een tastbare getuige vormt van vijf eeuwen regionale geschiedenis.