In 1587, in de context van de Habsburgse Nederlanden en tegen de achtergrond van politieke en religieuze spanningen die de Zuidelijke Nederlanden in die periode kenmerkten, gaf de edelman Christian de Woestenraedt samen met zijn echtgenote Marie de Haultepenne opdracht tot de bouw van een nieuw kasteel in het land van Sclassin. Het ging om een residentie die niet alleen als woonplaats diende, maar ook de sociale status en het gezag van de familie moest onderstrepen. Op de binnenplaats werden hun wapenschilden aangebracht, een zichtbaar teken van hun adellijke afkomst en van de alliantie tussen beide geslachten.
Het oorspronkelijke kasteel was opgevat als een versterkte residentie, aangepast aan de overgangstijd tussen middeleeuwse defensieve architectuur en meer comfortabele woonvormen. Het geheel werd omringd door grachten en voorzien van meerdere torens en een ophaalbrug, elementen die zowel bescherming boden als het prestige van het domein verhoogden. In de loop van de daaropvolgende eeuwen veranderde het karakter van het kasteel geleidelijk. Naarmate de militaire dreiging afnam, werden twee torens afgebroken, werden delen van de grachten gedempt en maakte de ophaalbrug plaats voor een vaste stenen brug. Deze ingrepen weerspiegelen de evolutie van een defensief bolwerk naar een residentieel landgoed, aangepast aan rustiger tijden.
Na het overlijden van de laatste graaf van Woestenraedt in 1789 in Wenen, een jaar dat ook politiek gezien een breuklijn vormde in de Europese geschiedenis, kwam er een einde aan de eeuwenlange band tussen de familie en het kasteel. Het domein ging achtereenvolgens over in handen van de familie David en daarna van de familie Neuville. Onder hun eigenaarschap kende het kasteel uiteenlopende functies. Zo werd het onder meer verhuurd aan een congregatie van Franse religieuze zusters, wat illustreert hoe adellijke residenties in de 19de eeuw vaak een nieuwe bestemming kregen. Uiteindelijk kwam het bezit terecht bij ridder Spirlet-Neuville, die het kasteel opnieuw als privé-eigendom gebruikte.
In de 20ste eeuw brak een nieuwe en beslissende fase aan toen het kasteel werd aangekocht door Léon Duesberg, een industrieel met een uitgesproken belangstelling voor historisch erfgoed. Hij liet het gebouw grondig restaureren, met respect voor de oorspronkelijke structuur en architecturale kenmerken. Deze restauratiecampagne droeg in belangrijke mate bij tot het behoud van het kasteel en voorkwam verder verval. De culturele en historische waarde van het domein werd officieel erkend op 4 november 1976, toen het Château de Sclassin werd geklasseerd als beschermd monument.
Vandaag bevindt het kasteel zich in handen van de familie d’Oultremont, die het domein met grote zorg beheert. Zij waken over het behoud van zowel het gebouw als zijn historische betekenis. Het Château de Sclassin blijft zo een tastbare getuige van meer dan vier eeuwen geschiedenis, waarin adellijke ambities, architecturale evoluties en opeenvolgende generaties hun sporen hebben nagelaten.