Zoals zoveel kastelen in de provincie Luxemburg heeft ook het kasteel van Faing een rijke en bewogen geschiedenis, die teruggaat tot de tijd waarin de heren van Chiny in deze streek een overheersende macht vormden. In die periode ontstond de heerlijkheid van Faing, waarvan de naam nauw verbonden blijft met de familie du Faing, een oud adellijk geslacht dat eeuwenlang een belangrijke rol speelde in de regio.
Een van de meest markante figuren uit deze familie was Hugues du Faing. Hij leefde in de tijd van de Bourgondische hertogen en diende zowel Karel de Stoute als aartshertog Maximiliaan I als generaal. Later werd hij benoemd tot gouverneur van Luxemburg, een functie die getuigde van zijn aanzien en invloed aan het hof. In de zeventiende eeuw trad een andere opmerkelijke figuur naar voren: Gilles du Faing. Hij geldt als de beroemdste telg van de familie. Zijn trouw aan de Spaanse kroon werd beloond door koning Filips IV van Spanje, die hem de baronstitel van Jamoigne verleende. Dankzij deze gunst steeg de familie du Faing tot de hogere adel en bleef zij tot het begin van de achttiende eeuw een vooraanstaande rol spelen in de streek.
Na 1709 kwam er een einde aan de mannelijke lijn van het geslacht du Faing. Door het ontbreken van erfgenamen ging het kasteel over in handen van verschillende andere adellijke families. Gedurende de daaropvolgende eeuwen verloor het zijn oorspronkelijke luister en raakte het langzaam in verval.
In 1872 kwam het domein in het bezit van graaf Fernand de Loën d’Enschedé, die besloot het kasteel te herbouwen. Samen met architect Pierre Van Kerkhoven ontwierp hij plannen die deels geïnspireerd waren op de oorspronkelijke burcht. Het nieuwe kasteel, opgetrokken in neogotische stijl, symboliseerde de negentiende-eeuwse heropleving van het adellijke verleden van Faing.
In 1903 werd het kasteel aangekocht door de Zusters van Barmhartigheid van Besançon. Onder hun beheer kreeg het gebouw een nieuwe bestemming als opvangtehuis. Tijdens de Tweede Wereldoorlog diende het kasteel als toevluchtsoord voor kinderen van Belgische krijgsgevangenen, maar ook voor zevenentachtig Joodse kinderen die er bescherming vonden tegen deportatie. Dankzij de moed en toewijding van de zusters en opvoeders konden deze kinderen aan de Holocaust ontsnappen. In 1988 werden verschillende van deze opvoeders postuum onderscheiden met het Israëlische ereteken, Rechtvaardige onder de Volkeren, voor hun uitzonderlijke moed en menselijkheid.
In 1976 verkochten de Zusters van Barmhartigheid het kasteel van Faing voor een symbolische frank aan de gemeente Chiny. Het gebouw kreeg toen een sociale bestemming: er werd een rusthuis in ondergebracht dat beheerd werd door het OCMW.
Aan het begin van de eenentwintigste eeuw verkeerde het kasteel opnieuw in slechte staat. In 2009 werd het echter volledig gerenoveerd, met respect voor de historische structuur en het karakter van het gebouw. Sindsdien huisvest het kasteel van Faing de gemeentelijke diensten van Chiny, waarmee het zijn rol als centrum van gemeenschapsleven heeft herwonnen.