Hoog boven de rechteroever van de Lesse, op een steile en haast ontoegankelijke rotswand vlak vóór de samenvloeiing met de Maas, verheft zich het kasteel van Walzin. Door zijn uitzonderlijke ligging domineert dit indrukwekkende “arendsnest” al eeuwenlang het smalle rivierdal. Vanuit deze strategische positie kon men niet alleen de loop van de Lesse controleren, die bij laag water te voet kon worden overgestoken ter hoogte van verschillende waadplaatsen, maar ook toezicht houden op de chemin du Fond des Vaulx, destijds de enige toegangsweg naar Falmagne en verder naar Frankrijk. Deze dubbele controle maakte Walzin tot een sleutelpositie in de verdediging en bewaking van de toegang tot Dinant.
De oorsprong van het kasteel gaat vermoedelijk terug tot de dertiende eeuw, toen de heren van Walzin zich op deze rots vestigden. Zij waren leenmannen van het prinsbisdom Luik en hun burcht lag op een gevoelig grensgebied. Die ligging bracht hen herhaaldelijk in het oog van de politieke en militaire spanningen die het Maasland gedurende de late middeleeuwen teisterden. De heren van Walzin raakten regelmatig betrokken bij de conflicten van de prins-bisschoppen van Luik, onder meer in hun confrontaties met Filips de Goede, hertog van Bourgondië, en later met Maximiliaan van Oostenrijk. Deze machtsstrijd leidde tot meerdere belegeringen en beschadigingen van het kasteel.
De opeenvolgende oorlogen in de zestiende eeuw verergerden deze toestand. Tijdens de conflicten tussen keizer Karel V en koning Hendrik II van Frankrijk werd het kasteel opnieuw getroffen. De versterking verloor daarbij een deel van haar oorspronkelijke defensieve structuur en raakte in de loop der tijd in verval, al bleef de site bewoond en symbolisch belangrijk.
Een eerste belangrijke heropleving kwam aan het begin van de negentiende eeuw, toen markies d’Yve het kasteel liet restaureren. Deze ingrepen waren gericht op het behoud en de herwaardering van de ruïnes, eerder dan op een volledige heropbouw. Na zijn overlijden kwam Walzin in handen van zijn nicht, die het kasteel in 1850 verkocht aan Alfred Brugmann. Onder diens eigenaarschap onderging het gebouw een grondige verbouwing in een Spaans-Vlaamse stijl, waarbij romantische elementen werden toegevoegd die aansloten bij de negentiende-eeuwse fascinatie voor de middeleeuwen.
Een volgende en beslissende transformatie vond plaats tussen 1930 en 1932. Baron Frédéric Brugmann gaf opdracht tot een ingrijpende herinrichting van het kasteel en vertrouwde het ontwerp toe aan architect Octave Flanneau. Deze gaf Walzin een nieuwe architecturale identiteit, geïnspireerd door de Maaslandse bouwtraditie. De combinatie van natuursteen, torens, kantelen en een harmonieus silhouet dat zich naar de rotswand plooit, verleende het kasteel zijn huidige en bijzonder karakteristieke uitstraling.
Dankzij deze herwerking groeide Walzin uit tot een van de meest emblematische kastelen van de Maasvallei, waarin middeleeuwse oorsprong, romantische herinterpretatie en regionale architectuur samenkomen. Vandaag is het kasteel eigendom van graaf en gravin Alexis de Limburg-Stirum. Zij waken over het behoud van deze uitzonderlijke vesting, die niet alleen een markant landschapselement vormt, maar ook een levende getuige is van eeuwen politieke strijd, architecturale evolutie en adellijke geschiedenis in het hart van Wallonië.