Lang vóór de bouw van het huidige kasteel bevond zich op deze plek een hoeve met de weinig veelbelovende naam Du Meugré, wat vrij kan worden vertaald als “de vervloekte plaats”. In 1465 was dit goed eigendom van Jehan de Henry, afkomstig uit Nismes. Meer dan een eeuw bleef de hoeve binnen zijn familie, wat wijst op een zekere stabiliteit in een periode die elders vaak werd gekenmerkt door versnippering en eigendomsoverdrachten.
In de loop van de 17de eeuw ging het domein over naar de familie Martin. Deze behield het goed tot het midden van de 18de eeuw, toen een beslissende wending volgde. In 1745 werd de hoeve aangekocht door Michel Licot, een ijzermeester uit Vireux. Met deze aankoop begon een nieuw hoofdstuk in de geschiedenis van het domein, nauw verbonden met de industriële ontwikkeling van de regio.
Het eigendom van Licot omvatte niet alleen de hoeve zelf, maar ook een hoogoven en uitgestrekte gronden. De streek rond Nismes kende in deze periode een sterke economische bloei dankzij de aanwezigheid van rijke ijzerertslagen en uitgestrekte bossen, die onmisbaar waren voor de productie van houtskool. Deze natuurlijke rijkdommen vormden de basis voor een bloeiende ijzer- en staalnijverheid. De familie Licot wist deze kansen optimaal te benutten en groeide uit tot een van de invloedrijke industriële families van de regio. Hun activiteiten belichaamden de welvaart en het optimisme dat de vroege industriële ontwikkeling in de 18de en 19de eeuw met zich meebracht.
Het was August Licot, een prominente telg van de familie en medeoprichter van de bekende staalfabrieken La Providence, die het domein zijn definitieve gedaante gaf. In de tweede helft van de 19de eeuw liet hij de oude hoeve geleidelijk omvormen tot een volwaardig kasteel. Tussen 1864 en 1890 verrees een elegant gebouw in renaissancestijl, omgeven door een zorgvuldig aangelegd park en een vijver. De transformatie symboliseerde de overgang van een zuiver industriële exploitatie naar een residentieel landgoed dat de sociale status, macht en welstand van de familie Licot onderstreepte.
Tijdens de Eerste Wereldoorlog kreeg het kasteel een opmerkelijke en onverwachte functie. Het werd door de Duitse bezetter ingericht als hoofdkwartier voor militaire bevelhebbers. Paradoxaal genoeg droeg deze strategische bestemming ertoe bij dat het gebouw grotendeels gespaard bleef van vernieling, in tegenstelling tot vele andere historische sites in de regio.
In 1923 werd het domein aangekocht door de gemeente, die daarmee een bewuste keuze maakte om dit waardevolle erfgoed voor het publiek te bewaren. In 1964 volgde een grondige restauratie, waarbij het kasteel werd aangepast aan zijn nieuwe rol als openbaar gebouw, zonder afbreuk te doen aan zijn historische karakter.
Een nieuwe mijlpaal werd bereikt in 1977, toen acht dorpen werden samengevoegd tot de gemeente Viroinval. Het voormalige Kasteel Licot werd toen aangewezen als zetel van de gemeentelijke administratie. Zo bleef het domein niet alleen een tastbare herinnering aan de industriële en adellijke geschiedenis van de streek, maar groeide het uit tot een levend centrum van het lokale bestuur, waarin verleden en heden elkaar blijven ontmoeten.