In de vallei van de Saint-Remaclebeek, waarvan het water vroeger de slotgracht voedde, ligt het kasteel van Schaltin, een site die eeuwenlang het centrum vormde van de hoge heerlijkheid die in de middeleeuwen onder de proosdij van Poilvache ressorteerde. Vanuit deze strategische en symbolische positie fungeerde het kasteel als zichtbaar teken van macht en gezag in het omliggende landschap.
Het gebouwencomplex werd opgetrokken uit zand- en kalkbreuksteen en bestond uit een centraal kasteel, omgeven door oudere bijgebouwen die samen een U-vormig geheel rond een binnenruimte vormden. Deze opstelling benadrukte zowel het residentiële als het economische karakter van het domein. In de negentiende eeuw werd het hoofdgebouw heropgebouwd, in overeenstemming met de toenmalige smaak en comforteisen. Na deze heropbouw namen de laatste kasteelheren, baron de Rosée en barones Daly de Daly’s Groove, hun intrek in het vernieuwde kasteel.
Een ingrijpende wending in de geschiedenis van Schaltin kwam er tijdens de Tweede Wereldoorlog. Op 1 april 1943 werden, op initiatief van de jezuïet Pierre Capart en met de steun van zijn medestanders uit de Jeunesse Ouvrière Chrétienne, kinderen met psychische aandoeningen in het kasteel opgevangen. Tegelijkertijd speelde het domein in het geheim een uiterst moedige rol: het bood clandestien onderdak aan Joodse kinderen en volwassenen die door de nazi-bezetter werden vervolgd. In deze donkere periode werd het kasteel zo een plaats van bescherming, solidariteit en menselijkheid.
Ook vandaag blijft het kasteel van Schaltin zijn maatschappelijke roeping trouw. Het herbergt een gespecialiseerde lagere en middelbare school met een focus op beroepsopleiding. Daarmee is het domein geen statisch erfgoed, maar een levende plek die, net als in het verleden, dienstbaar blijft aan de gemeenschap en een betekenisvolle rol speelt in het hart van Schaltin.