Ten westen van de stad Florennes, op een rotsachtige bergkam die een natuurlijke verdedigingspositie bood, ontstond omstreeks het jaar 842 een eerste versterkte nederzetting. Het betrof aanvankelijk een bescheiden houten kasteel, typisch voor de vroege middeleeuwen, dat diende als toevluchtsoord en machtsbasis in een periode die werd gekenmerkt door politieke instabiliteit en invallen. De ligging op hoogte bood niet alleen bescherming, maar maakte ook controle over de omliggende routes en het landschap mogelijk.
In de loop van de tiende eeuw werd dit houten bouwwerk vervangen door een aanzienlijk steviger constructie in natuursteen. Deze overgang weerspiegelt de toenemende behoefte aan duurzame en beter verdedigbare versterkingen. Het nieuwe kasteel werd voorzien van muren en torens en nam een strategische plaats in binnen het feodale netwerk van de regio. De bouw van deze stenen vesting wordt traditioneel toegeschreven aan graaf Eilbert, een lokale machthebber die zijn gezag in het gebied wilde consolideren. Gedurende de daaropvolgende eeuwen werd het kasteel herhaaldelijk aangepast, uitgebreid en herbouwd, afhankelijk van militaire noden en de wooncomforteisen van zijn bewoners.
Door de eeuwen heen kende het kasteel van Florennes een bewogen geschiedenis en was het in handen van verschillende adellijke families, die elk hun stempel drukten op het domein. Het bleef lange tijd een belangrijk militair bolwerk, maar verloor geleidelijk aan zijn strategische betekenis naarmate de oorlogsvoering evolueerde en de politieke verhoudingen veranderden.
Een ingrijpende wending kwam er in 1704, tijdens de regeerperiode van koning Lodewijk XIV van Frankrijk. In het kader van zijn militaire politiek en om te voorkomen dat vijandige troepen gebruik zouden maken van de vesting, werd het kasteel op zijn bevel ontmanteld. De eens zo machtige versterking werd systematisch ontluisterd, waardoor slechts fragmenten van muren en torens, evenals enkele funderingen, bewaard bleven. Deze ontmanteling betekende het einde van het kasteel als militaire vesting.
In 1771 kwam het domein van Florennes in handen van de hertogen van Beaufort-Spontin, die de laatste adellijke familie vormden die het kasteel bewoonde. Zij vestigden zich in de overblijvende gebouwen en gaven het geheel een meer residentieel karakter. Hun verblijf werd echter abrupt onderbroken in 1794, toen de Franse revolutionaire troepen het gebied bezetten. Zoals vele adellijke families werden de Beaufort-Spontins gedwongen hun bezittingen te verlaten en in ballingschap te gaan. Pas na het herstel van de monarchie konden zij naar Florennes terugkeren.
Een nieuwe tegenslag trof het kasteel in 1868, toen een verwoestende brand de hoger gelegen delen van het gebouw zwaar beschadigde. Bij de daaropvolgende heropbouw koos men voor een architecturale stijl die aansloot bij de toen heersende romantische opvattingen over de middeleeuwen. De herstelde delen werden voorzien van kantelen en decoratieve elementen, waardoor het kasteel een uitgesproken neogotisch karakter kreeg dat het silhouet tot op vandaag bepaalt.
In 1896 werd het kasteel verkocht aan Franse jezuïeten, die er het Saint-Berchmans College vestigden. Hiermee kreeg het gebouw een educatieve bestemming, wat opnieuw een belangrijke functieverschuiving betekende. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd het complex ingezet als veldhospitaal, eerst door het Franse leger en later door de Duitse bezettingsmacht, wat het strategische en logistieke belang van de site onderstreepte. Ook tijdens de Tweede Wereldoorlog speelde het kasteel een rol in het militaire gebeuren. In 1940 werd het bezet door de Duitse Luftwaffe, waarna het bij de opmars van de geallieerden in handen kwam van Amerikaanse troepen. Na het einde van het conflict keerde de rust terug en kreeg het kasteel opnieuw een burgerlijke functie. In de naoorlogse periode deed het kasteel gedurende vele jaren dienst als meisjesschool. Daarnaast werden bepaalde delen van het complex verhuurd aan de stad Florennes, die er administratieve en culturele activiteiten onderbracht. Deze veelzijdige benutting droeg bij aan het behoud van het gebouw, maar maakte ook restauratie en onderhoud noodzakelijk.
In 2004 werd het kasteel officieel erkend als beschermd monument. Deze erkenning onderstreepte de historische, architecturale en culturele waarde van het complex. De Waalse monumentenstichting speelde een cruciale rol bij de bescherming en restauratie van het kasteel, waardoor dit waardevolle erfgoed voor toekomstige generaties kon worden veiliggesteld en opnieuw zijn plaats kreeg binnen het historische landschap van de regio.