De heerlijkheid van Baronville vindt haar oorsprong in de elfde eeuw, toen Johannes de Baronville als eerste bekende heer zijn naam aan het domein verbond. In de daaropvolgende eeuwen ontwikkelde Baronville zich tot een belangrijk adellijk bezit, waarvan de architecturale en landschappelijke uitstraling geleidelijk werd verfijnd. Deze lange evolutie culmineerde in de bouw van een imposant kasteel in Lodewijk XV-stijl, dat het domein zijn voornaamste monumentale vorm gaf. Het kasteel werd opgevat volgens een rechthoekige plattegrond en uitgebreid met twee elegante zijvleugels, die samen een harmonisch U-vormig geheel vormden. Voor het hoofdgebouw strekte zich een afgesloten voorplein uit, omgeven door gekroonde muren en brede slotgrachten, elementen die niet alleen een zekere defensieve functie hadden, maar vooral bijdroegen aan de statige en representatieve uitstraling van het geheel.
Aan deze periode van architecturale pracht kwam een abrupt einde tijdens de woelige jaren van de Franse Revolutie. In 1793 werd het kasteel door revolutionaire troepen in brand gestoken, een lot dat vele adellijke residenties in die tijd trof. Het gebouw liep zware schade op, maar verdween niet volledig. In de daaropvolgende jaren werd het heropgebouwd, zij het in een andere geest dan voorheen. De uitbundige barokke ornamentiek van de Lodewijk XV-stijl maakte plaats voor een meer sobere en klassieke architectuur, die aansloot bij de veranderde smaak en de nieuwe maatschappelijke realiteit van het postrevolutionaire tijdperk.
In de negentiende en vroege twintigste eeuw kende het domein van Baronville verschillende nieuwe bestemmingen, die elk een ander hoofdstuk in zijn geschiedenis markeerden. Aan het begin van de twintigste eeuw bood het kasteel onderdak aan geestelijken van de abdij van Saint-Maur-sur-Loire. Zij zochten er tussen 1901 en 1910 een toevlucht, nadat zij Frankrijk hadden moeten verlaten als gevolg van de antiklerikale wetten die onder het premierschap van Émile Combes werden ingevoerd. In de daaropvolgende jaren, van 1910 tot 1920, werd het domein bewoond door de Paters van het Heilig Sacrament uit Parijs, die het kasteel een religieuze en contemplatieve functie gaven.
Nog voor het einde van de Tweede Wereldoorlog kwam het domein in handen van de Kortrijkse industrieel Julien Demuynk. Onder zijn eigenaarschap werd de basis gelegd voor een nieuwe maatschappelijke rol van het kasteel. Deze kreeg concreet vorm in 1953, toen Baronville werd omgevormd tot een vakantiecentrum van de Liberale Mutualiteiten, onder de naam Home Edmond Leclerq. Met deze herbestemming evolueerde het kasteel van een adellijke residentie naar een plek van ontspanning en sociale dienstverlening.
Zo weerspiegelt de geschiedenis van het château de Baronville niet alleen de opeenvolgende bouwstijlen en esthetische idealen van verschillende eeuwen, maar ook de diepgaande politieke, religieuze en sociale veranderingen die het domein telkens opnieuw een andere betekenis en functie gaven.