In 1913 gaven Ernest Corbusier, afkomstig uit Waremme, en zijn echtgenote Elvire Minet van Thorembois opdracht tot de bouw van een opmerkelijk kasteel aan de rand van het dorp. Voor het ontwerp deden zij een beroep op Édouard Frankinet, een architect die op dat ogenblik reeds bekendstond om zijn elegante en vernieuwende realisaties in de Art Nouveau. Hoewel Frankinet later vooral naam zou maken met zijn rol in de wederopbouw van Dinant na de verwoestingen van de Eerste Wereldoorlog, behoort dit kasteel tot zijn vroegere oeuvre, waarin speelsheid, verfijning en ornamentiek nog vrijelijk samengingen.
Het gebouw kreeg van bij de aanvang een dubbele functie. Enerzijds diende het als comfortabele residentie voor de familie Corbusier, anderzijds werd het ingericht als privékliniek. Deze combinatie resulteerde in een uitzonderlijke architecturale typologie, waarin representatieve woonruimtes en functionele zorgvertrekken naadloos in elkaar overgingen. De vloeiende lijnen, asymmetrische volumes en verfijnde details die kenmerkend zijn voor de Art Nouveau van vóór 1914 verleenden het geheel een uitgesproken elegant en modern karakter.
De bewogen geschiedenis van de twintigste eeuw liet echter al snel haar sporen na. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd het kasteel in beslag genomen door de Duitse bezetter. In de jaren nadien kende het gebouw meerdere eigenaars en onderging het diverse aanpassingen en renovaties. Deze ingrepen waren vaak ingegeven door praktische noden, maar gingen helaas ten koste van het oorspronkelijke interieur en de decoratieve afwerking. De rijke Art Nouveau-details, die het ontwerp van Frankinet hun bijzondere uitstraling hadden gegeven, verdwenen volledig, zodat vandaag vooral de globale vormgeving en structuur nog herinneren aan de oorspronkelijke architecturale ambitie.
In de tweede helft van de twintigste eeuw kreeg het kasteel een nieuwe maatschappelijke functie als woonzorgcentrum. Gedurende tientallen jaren bood het onderdak aan ouderen en zorgbehoevenden, waarmee het gebouw opnieuw een rol vervulde waarin wonen en zorg hand in hand gingen, zij het in een andere vorm dan oorspronkelijk bedoeld. Aan het begin van de jaren 2000 moest deze activiteit echter worden stopgezet. De noodzakelijke aanpassingen om te voldoen aan hedendaagse veiligheids- en comfortnormen bleken financieel niet haalbaar.
Zo kwam er een einde aan bijna een eeuw van onafgebroken gebruik en herbestemming. Toch blijven de muren van het voormalige Seigneurie du Château een stille getuige van een gelaagde geschiedenis, waarin architecturale vernieuwing, medische zorg, oorlog en sociale betrokkenheid elkaar hebben opgevolgd.