De geschiedenis van Courrière is nauw verbonden met de kasteelboerderij die er sinds de vroegmoderne tijd het landschap bepaalt. De oorsprong van dit domein gaat terug tot de tweede helft van de zestiende eeuw. Omstreeks 1567 liet Jacques de Glymes, heer van Spontin en lid van een invloedrijke adellijke familie, op deze site een eerste schuur oprichten. Dit gebouw maakte deel uit van een agrarisch exploitatiecentrum dat bedoeld was om de opbrengsten van het omliggende land te beheren en te beschermen in een periode die werd gekenmerkt door politieke en religieuze onrust.
In de daaropvolgende decennia groeide het eenvoudige landbouwgebouw uit tot een omvangrijk en versterkt complex. In 1622 werd onder impuls van Jean Muller, een koopman en ijzermeester uit Namen, de omvorming tot een volwaardige kasteelboerderij voltooid. Het geheel kreeg een gesloten, vierhoekige aanleg, opgetrokken in zand- en kalksteen, en werd omgeven door een brede gracht. Deze combinatie van agrarische functies en defensieve elementen was typerend voor kasteelboerderijen uit deze periode, die zowel bescherming boden tegen plunderingen als een efficiënte organisatie van landbouw en opslag mogelijk maakten.
Het complex werd versterkt met drie torens, waarvan er vandaag nog twee bewaard zijn gebleven. Deze torens dienden niet alleen als uitkijkpunten en symbolen van gezag, maar boden ook extra veiligheid aan bewoners en voorraden. De toegang tot het domein verliep oorspronkelijk via een ophaalbrug, die de gracht overspande en het gesloten karakter van de site benadrukte. In de loop van de achttiende eeuw verloor deze verdedigingsstructuur haar functie en werd de ophaalbrug verwijderd, wat wijst op een geleidelijke afname van de militaire dreiging.
Tijdens de achttiende eeuw wisselde de kasteelboerderij meerdere malen van eigenaar, wat kenmerkend is voor veel landelijke domeinen in deze periode. In 1725 kwam het goed in handen van Bernard de Barsy, heer van Goyet. Enkele jaren later, in 1741, werd het eigendom overgedragen aan Georges Zoude. Uiteindelijk belandde het domein bij de familie Severin, die het complex verder uitbreidde en aanpaste aan de noden van haar tijd. Onder hun beheer bleef de kasteelboerderij functioneren als een gecombineerd landbouw- en wooncomplex, waarbij comfort en efficiëntie belangrijker werden dan defensie.
Na eeuwen van gebruik en aanpassingen kende de site in de twintigste eeuw een nieuwe wending. In 1987 werd de kasteelboerderij aangekocht door de Katholieke Federatie van Scouts van België. Deze organisatie zette een grondige restauratiecampagne op, met als doel het historische karakter van het complex te vrijwaren en opnieuw tot zijn recht te laten komen. Daarbij werd bijzondere aandacht besteed aan het herstel van de zeventiende-eeuwse architecturale elementen en de samenhang van het geheel.
Dankzij deze inspanningen vormt de kasteelboerderij van Courrière vandaag een uitzonderlijk goed bewaard voorbeeld van een versterkt agrarisch domein uit de vroegmoderne tijd. Het complex getuigt niet alleen van de economische en sociale organisatie van het platteland, maar ook van de manier waarop landbouw, bewoning en verdediging eeuwenlang met elkaar verweven waren in deze streek.