De heerlijkheid Aaishove, strategisch gelegen in het brongebied van de Molenbeek nabij de waterscheiding tussen het Schelde- en Leiebekken, wordt voor het eerst vermeld in bronnen uit de elfde eeuw. Dankzij deze ligging vervulde het domein een belangrijke rol in het lokale machts- en landschapssysteem. Eeuwenlang fungeerde Aaishove als zetel van de gelijknamige heerlijkheid, wat het kasteel niet alleen een residentiële, maar ook een bestuurlijke en symbolische betekenis gaf binnen de regio.
Tijdens de tweede helft van de zestiende eeuw werd het domein zwaar getroffen door de godsdienstonlusten die de Zuidelijke Nederlanden teisterden. In deze woelige periode werd het toenmalige kasteel van Aaishove volledig verwoest. De schade was dermate groot dat men besloot de resten van het gebouw volledig te slopen, waardoor van de middeleeuwse burcht geen zichtbare sporen bewaard bleven.
Het huidige kasteel ontstond in de zeventiende eeuw, toen de familie Jauche de Mastaing op het domein een nieuw residentieel gebouw liet optrekken. Dit kasteel werd opgevat in renaissancestijl, die in die periode nog sterk doorwerkte in de Zuid-Nederlandse architectuur. Het nieuwe gebouw legde de basis voor de vorm en structuur die Aaishove tot op vandaag kenmerken. Ongeveer een eeuw later verkocht Charles-Albert, kleinzoon van de toenmalige kasteelheer, het domein aan Willem-Jozef van der Meere, burgemeester van Oudenaarde. Met deze overdracht kwam Aaishove in handen van een invloedrijke stedelijke elite, wat wijst op de blijvende prestigewaarde van het domein.
Vanaf het begin van de twintigste eeuw, meer bepaald van 1905 tot 1976, werd het kasteel bewoond door de familie Piers de Ravenschoot. In deze periode onderging Aaishove een ingrijpende restauratie onder leiding van architect Valentin Vaerwyck, een gerenommeerd architect die bekendstond om zijn gevoel voor historiserende architectuur en erfgoedzorg. Dankzij zijn tussenkomst kreeg het kasteel opnieuw architecturale samenhang en uitstraling, waarbij respect voor de historische vormgeving werd gecombineerd met hedendaags wooncomfort.
Na het vertrek van de familie Piers de Ravenschoot kwam het kasteel in 1976 in handen van Carl Van Marcke. Hij nam het initiatief om het toen verlaten gebouw verder te restaureren en opnieuw te laten bewonen. Hoewel er sindsdien enkele aanpassingen en moderniseringen werden doorgevoerd, bleef de kernstructuur van het zeventiende-eeuwse renaissancekasteel behouden.
De erfgoedwaarde van Aaishove werd reeds vroeg erkend. Sinds 1973 zijn zowel het kasteel als het omliggende park beschermd als monument en landschap. Daarmee geldt Aaishove vandaag niet alleen als een belangrijk historisch relict, maar ook als een waardevolle erfgoedsite waar architectuur, geschiedenis en landschap op harmonieuze wijze samenkomen. .