Kasteel de Vaulogé is een markant voorbeeld van 16de-eeuwse Vlaamse renaissancestijl en behoort tot de best bewaarde bak- en zandsteenconstructies uit die periode in de regio. Het gebouw heeft een karakteristieke L-vormige plattegrond, waarbij in de oksel van de hoek een traptoren is ingeplant. Deze architecturale opbouw combineert functionaliteit met representatie en weerspiegelt de bouwtradities van de hogere burgerij en adel in de 16de eeuw.
De eerste bekende eigenaars van het kasteel waren leden van de familie Sanders, die het domein als residentieel goed gebruikten. De huidige benaming van het kasteel verwijst echter naar een latere eigenaar uit de 19de eeuw, burggraaf de la Grua Picot de Vaulogé, onder wiens eigenaarschap het gebouw zijn blijvende naam kreeg. Gedurende de eeuwen bleef het kasteel hoofdzakelijk een private residentie, waarbij het oorspronkelijke architecturale karakter grotendeels behouden bleef.
Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd kasteel de Vaulogé door de Duitse bezetter opgeëist. Het gebouw kreeg in deze periode een gedwongen militaire functie. De benedenverdieping werd ingericht als verblijf voor Duitse officieren, terwijl de bovenverdieping werd gebruikt als gevangenis. Deze bezetting liet sporen na op het gebouw en betekende een ingrijpende breuk met zijn eerdere residentiële bestemming.
In 1950 werd het kasteel onteigend door de gemeente. Kort daarna werd het erkend en beschermd als monument, wat het belang van het gebouw als historisch en architecturaal erfgoed officieel vastlegde. Tussen 1957 en 1961 volgden omvangrijke restauratie- en verbouwingswerken onder leiding van architect Hilaire De Boom. Deze ingrepen hadden tot doel het kasteel te consolideren, te herstellen en aan te passen aan een nieuwe publieke functie, met respect voor de historische structuur en materialen.
In 1963 werd kasteel de Vaulogé in gebruik genomen als gemeentehuis. Daarmee kreeg het gebouw een centrale rol in het lokale bestuur en werd het voor het eerst op structurele wijze toegankelijk voor het brede publiek. De bijhorende tuin werd heraangelegd volgens Franse tuinprincipes, met symmetrische paden en formele beplanting, en werd opengesteld als gemeentelijk park, waardoor het domein een belangrijke groene en sociale functie kreeg binnen de dorpskern.
In de 21ste eeuw bleek het historische gebouw onvoldoende groot om alle administratieve diensten van de gemeente te huisvesten. Daarom werd in 2013 via een Open Oproep Procedure van de Vlaamse Bouwmeester een ontwerp geselecteerd voor een uitbreiding. De architecten Els Claessens en Tania Vandenbussche ontwierpen een hedendaags zeshoekig volume dat in dialoog treedt met het historische kasteel. In 2018 werd het kasteel gerenoveerd en uitgebreid volgens