Het kasteel van Onkerzele, gelegen op de flanken van de Oudeberg en ingebed in een zorgvuldig aangelegd Engels landschapspark, vormt een representatief voorbeeld van de residentiële cultuur van de gegoede burgerij van Geraardsbergen in de tweede helft van de negentiende eeuw. De situering op een hellend terrein bood niet alleen een esthetisch voordeel, met wijdse uitzichten over het omliggende landschap, maar onderstreepte tevens het statussymbool dat dergelijke buitenverblijven in deze periode belichaamden.
Het kasteel werd in 1865 opgetrokken in opdracht van Alfred Spitaels, rentenier en lid van de lokale elite. Het gebouw werd uitgevoerd in neobarokstijl, een architecturale vormentaal die in de negentiende eeuw frequent werd aangewend om grandeur en representativiteit op te roepen door middel van rijke gevelcomposities en historiserende details. De maatschappelijke positie van Alfred Spitaels werd verder bevestigd door zijn politieke loopbaan: tussen 1879 en 1887 bekleedde hij de functie van burgemeester van Onkerzele.
Na het overlijden van Alfred Spitaels in 1903 ging het domein over in handen van zijn dochter Julie Spitaels. Zij was gehuwd met Jules Van Landuyt, die aanvankelijk actief was als fabrikant van sigaren en lucifers, maar zich later toelegde op paardenfokkerij. Onder hun beheer bleef het kasteel een private woonresidentie, waarbij tevens aandacht werd besteed aan de verfraaiing van het omliggende park. In 1915 werd de kasteeltuin aanzienlijk uitgebreid tot een oppervlakte van meer dan vijf hectare, wat het landschappelijke karakter van het domein versterkte en bijdroeg aan een verhoogde monumentale uitstraling.
In 1932 werd het kasteel verkocht aan Armand Maquestiau, drukker en groothandelaar in kantoorbenodigdheden. Tijdens de periode waarin het domein door de familie Maquestiau werd bewoond, onderging het gebouw een aantal visuele aanpassingen. Zo werden de oorspronkelijke rode bakstenen gevels wit geschilderd, wat het kasteel een lichter en meer uitgesproken decoratief karakter verleende en aansloot bij de esthetische voorkeuren van het interbellum. Armand Maquestiau bleef tot aan zijn overlijden in het kasteel wonen.
Na het einde van het eigenaarschap van de familie Maquestiau verloor het domein zijn exclusieve functie als private residentie en kreeg het geleidelijk een meer commerciële invulling. In 1985 werd het kasteel herbestemd tot hotel onder de naam Kasteel Izegrim, waarmee het gebouw werd opengesteld voor een breder publiek en een nieuwe economische rol kreeg. In 1993 kwam het domein in handen van de Nederlandse vastgoedhandelaar Joannes Van Aarle, die het kasteel en het omliggende terrein gebruikte voor de oprichting van een opvangplaats voor verwaarloosde dieren. Na deze periode kende het gebouw opnieuw een fase van leegstand. Uiteindelijk kreeg het kasteel een nieuwe bestemming, waarbij het vandaag wordt gebruikt door de Zorggroep Eclips. Hiermee werd het historische landgoed geïntegreerd in een hedendaagse zorgcontext, waarbij het kasteel opnieuw een maatschappelijke functie vervult binnen de lokale gemeenschap.