Hélécine was oorspronkelijk een abdij, gesticht in 1129, die eeuwenlang een belangrijke rol speelde in het religieuze en strategische leven van de streek. Als vooruitgeschoven verdedigingspost had de abdij niet alleen een geestelijke, maar ook een militaire betekenis. Ze werd meermaals aangevallen en tweemaal volledig verwoest, maar telkens heropgebouwd dankzij de vastberadenheid van haar gemeenschap.
De huidige gebouwen dateren hoofdzakelijk uit de periode tussen 1768 en 1780, toen de abdij een ingrijpende heropbouw kende onder leiding van de beroemde architect Laurent-Benoît Dewez, een van de belangrijkste vertegenwoordigers van het neoclassicisme in de Zuidelijke Nederlanden. Dewez ontwierp een imposant abdijcomplex waarin elegantie en symmetrie centraal stonden. Het paleis van de abt, met zijn 47 meter lange neoclassicistische gevel, vormt het hart van het domein. In het midden verheft zich de hoge koepel van de abdijkerk, die in 1780 werd ingewijd en nog steeds het silhouet van Hélécine bepaalt.
Na de Franse Revolutie kwam er een abrupt einde aan het kloosterleven. In 1796 werd de abdij door de revolutionairen opgeheven en moesten de monniken hun gebouwen definitief verlaten. Zoals bij veel religieuze instellingen uit die tijd werden de bezittingen genationaliseerd en verkocht. De abdij kende daarna verschillende bestemmingen: eerst deed ze dienst als spinnerij, later als suikerfabriek, en vanaf 1924 werd het domein ingericht als privéwoning.
In 1962 verwierf de toenmalige provincie Brabant het domein en gaf het een nieuwe bestemming als cultureel en recreatief centrum. Sindsdien is Hélécine een ontmoetingsplaats geworden waar geschiedenis, natuur en cultuur hand in hand gaan. Het 18de-eeuwse kasteel, omgeven door een prachtig park, herbergt vandaag verschillende vergaderzalen en een hoogstaand restaurant, terwijl het domein ruimte biedt voor culturele evenementen, wandelingen en ontspanning.